Skala Depresji Montgomery-Åsberg
Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale
nasilenie depresji (skala obserwacyjna wypełniana przez klinicystę), czuła na zmiany pod wpływem leczenia
Podstawowe informacje
- Autorzy oryginału
- Montgomery, Åsberg (1979)
- Grupa docelowa
- dorośli pacjenci z depresją (ocena nasilenia i monitorowanie leczenia)
- Procedura
- wywiad kliniczny; ocenia klinicysta, indywidualnie
Co bada ten test
MADRS mierzy nasilenie epizodu depresyjnego, ale została zbudowana pod jedno konkretne zadanie: wykrywanie zmiany. Autorzy nie pytali "jakie objawy składają się na depresję", tylko "które objawy najsilniej się zmieniają, gdy leczenie działa". To pytanie wyznaczyło całą procedurę konstrukcji i tłumaczy, dlaczego skala wygląda inaczej niż HAM-D.
Punktem wyjścia była 65-pozycyjna Comprehensive Psychopathological Rating Scale Åsberg. Na materiale pacjentów angielskich i szwedzkich wyodrębniono z niej 17 objawów najczęściej występujących w depresji pierwotnej, a następnie na próbie 64 pacjentów uczestniczących w badaniach czterech różnych leków przeciwdepresyjnych wybrano te 10 pozycji, które wykazywały największe zmiany pod wpływem leczenia i najwyższą korelację ze zmianą ogólną. Efektem jest skala celowo pozbawiona balastu: nie ma w niej rozbudowanego bloku objawów somatycznych, który w skali Hamiltona zajmuje siedem z siedemnastu pozycji. Sen i apetyt reprezentuje po jednej pozycji, a resztę stanowią objawy rdzeniowe: smutek obserwowany i relacjonowany, napięcie wewnętrzne, trudności z koncentracją, znużenie, niezdolność do odczuwania, myśli pesymistyczne i myśli samobójcze.
Praktyczna konsekwencja tej konstrukcji jest ważna dla wyboru narzędzia. MADRS jest znacznie mniej podatna na zafałszowanie u pacjentów z chorobą somatyczną, bo mniej punktów pochodzi z objawów, które może dawać sama choroba ciała lub jej leczenie. Z tego powodu jest chętnie używana w depresji poudarowej, w onkologii i w geriatrii. Bywa nazywana złotym standardem klinicznych skal obserwacyjnych w depresji i uchodzi za bardziej jednowymiarową niż HAM-D.
Podobnie jak inne skale obserwacyjne, MADRS nie służy do rozpoznania i nie zastępuje wywiadu diagnostycznego. Dziewięć z dziesięciu pozycji opiera się na relacji pacjenta, jedna (smutek widoczny) wyłącznie na obserwacji badającego, a wynik nabiera sensu przede wszystkim w zestawieniu z pomiarem wyjściowym tego samego pacjenta.
Typowe zastosowanie
Podstawowa miara efektu w nowoczesnych badaniach nad lekami przeciwdepresyjnymi, obok lub zamiast HAM-D. W Polsce ma dodatkowe zastosowanie formalne: to skala wykorzystywana do kwalifikacji i monitorowania pacjentów w programie lekowym leczenia depresji lekoopornej esketaminą, uruchomionym w 2023 roku, a arkusz udostępnia Polskie Towarzystwo Psychiatryczne. Poza psychiatrią chętnie stosowana tam, gdzie objawy somatyczne mogłyby zafałszować wynik: w depresji poudarowej, w geriatrii, w onkologii i w chorobach przewlekłych. Używana także jako miara referencyjna przy walidacji nowych narzędzi przesiewowych.
Wymiary i podskale
Wynik ogólny (nasilenie epizodu depresyjnego)10 pozycjizakres 0–60
Jedyny interpretowany wskaźnik. Suma dziesięciu ocen po 0-6 punktów, zakres 0-60. Skalę traktuje się jako jednowymiarową i właśnie brak wyraźnych czynników grupowych bywa podawany jako jej przewaga psychometryczna nad HAM-D, w której analiza bifaktorowa wykazuje osobne czynniki wegetatywny i psychomotoryczny.
Objawy rdzeniowe nastroju3 pozycji
Smutek widoczny (oceniany wyłącznie z obserwacji: wyraz twarzy, postawa, mowa), smutek relacjonowany oraz niezdolność do odczuwania, czyli utrata zdolności przeżywania przyjemności i emocji wobec bliskich. To jądro konstruktu, do którego skala została zawężona przy jej tworzeniu.
Napięcie i objawy wegetatywne3 pozycji
Napięcie wewnętrzne, skrócenie snu oraz zmniejszenie apetytu. Sen i apetyt reprezentuje po jednej pozycji, w przeciwieństwie do skali Hamiltona, gdzie sama bezsenność zajmuje trzy pozycje. To ograniczenie somatyki jest głównym powodem, dla którego MADRS wybiera się do badań pacjentów z chorobami ciała.
Objawy poznawcze i wolicjonalne2 pozycji
Trudności z koncentracją oraz znużenie rozumiane jako trudność w rozpoczynaniu i podtrzymywaniu codziennych czynności. Opisują to, co w praktyce najbardziej ogranicza funkcjonowanie pacjenta w pracy i w domu.
Myśli pesymistyczne i samobójcze2 pozycji
Poczucie winy, samopotępienie i pesymistyczna ocena przyszłości oraz osobna pozycja dotycząca myśli samobójczych. W odróżnieniu od HAM-D, gdzie łatwo zdobyć więcej punktów za zaburzenia snu niż za tendencje samobójcze, tutaj obie pozycje mają tę samą wagę co pozostałe.
Jak wygląda badanie
- Budowa pozycji
- Dziesięć konstruktów objawowych: smutek widoczny, smutek relacjonowany, napięcie wewnętrzne, skrócenie snu, zmniejszenie apetytu, trudności z koncentracją, znużenie, niezdolność do odczuwania, myśli pesymistyczne i myśli samobójcze. Pozycja pierwsza jest oceniana wyłącznie na podstawie obserwacji zachowania badanego w trakcie wywiadu, pozostałe dziewięć na podstawie tego, co pacjent relacjonuje. Nie ma pozycji odwróconych. W formularzu każda pozycja ma opisy nasilenia przypisane parzystym stopniom skali, a stopnie nieparzyste służą do oceny stanów pośrednich. Do standaryzacji przebiegu wywiadu opracowano osobny przewodnik SIGMA (Structured Interview Guide for the MADRS). Istnieje też samoopisowa wersja MADRS-S obejmująca 9 pozycji, o innym zakresie punktowym niż wersja kliniczna.
- Skala odpowiedzi
- Każda pozycja punktowana od 0 do 6, przy czym opisy nasilenia zdefiniowano dla czterech stopni parzystych (0, 2, 4, 6), a trzy stopnie nieparzyste (1, 3, 5) przeznaczono na oceny pośrednie między zdefiniowanymi kotwicami. Ten format jest ważny metodologicznie: badający nie wybiera z siedmiu równorzędnych opisów, tylko lokalizuje pacjenta względem czterech opisanych punktów odniesienia i w razie potrzeby wskazuje stan pośredni. Ocena dotyczy stanu z ostatnich dni lub tygodnia, zależnie od protokołu badania, i wymaga jawnego ustalenia przed zbieraniem danych. Wywiad zajmuje w praktyce od 20 do 60 minut.
- Normy i interpretacja
- MADRS nie ma norm populacyjnych ani polskich norm. Interpretacja opiera się na progach nasilenia, ale w literaturze funkcjonują co najmniej dwa konkurencyjne zestawy i różnią się one na tyle, że ten sam wynik może otrzymać różną etykietę. Pierwszy zestaw, najczęściej cytowany, to 0-6 brak objawów, 7-19 depresja łagodna, 20-34 umiarkowana, 35-60 ciężka. W różnych źródłach przypisuje się go różnym autorom: przegląd StrokEngine wiąże te progi ze Snaithem i wsp. (1986), a inne opracowania z Herrmannem i wsp. (1998). Drugi zestaw, przytaczany w kalkulatorze mdapp za Müllerem (2000), to 0-8 brak objawów, 9-17 depresja łagodna, 18-34 umiarkowana, 35-60 ciężka. Wynik 8 punktów jest zatem w pierwszym zestawie depresją łagodną, a w drugim wynikiem bez objawów. W pracy trzeba więc wprost wskazać, z którego zestawu i z jakiego źródła się korzysta. Za remisję kliniczną przyjmuje się zwykle wynik nie wyższy niż 10 punktów. W populacjach szczególnych stosuje się własne progi wyznaczane analizą ROC: na przykład u pacjentów po udarze mózgu badanych cztery miesiące po zdarzeniu (n = 104) próg powyżej 6 punktów dawał czułość 0,90 przy swoistości 0,66, próg powyżej 12 punktów czułość 0,70 przy swoistości 0,86, a najwyższą zgodność uzyskano dla progu powyżej 8 punktów (AUC 0,91). Polskich progów nie ustalono DO WERYFIKACJI.
Mocne strony i ograniczenia
Mocne strony
- •Zbudowana metodą doboru pozycji pod kątem wrażliwości na zmianę, a nie pod kątem reprezentatywności objawów, co czyni ją narzędziem pierwszego wyboru przy pomiarach powtarzanych
- •Krótka: 10 pozycji zamiast 17 lub 21, przy zachowaniu pokrycia objawów rdzeniowych
- •Znacznie mniej objawów somatycznych niż w HAM-D, więc mniej podatna na zafałszowanie u pacjentów z chorobami ciała
- •Uznawana za bardziej jednowymiarową i lepszą psychometrycznie od HAM-D, co ułatwia interpretację wyniku sumarycznego
- •Bardzo wysoka rzetelność międzyoceniająca w oryginalnym badaniu (korelacje między parami oceniających od 0,89 do 0,97 na próbie 64 pacjentów) i wysoka przy użyciu przewodnika SIGMA
- •Polski arkusz jest legalnie dostępny bezpłatnie przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne w ramach programu lekowego, za zgodą wydawcy praw
Ograniczenia
- •Dwa konkurencyjne zestawy progów nasilenia różniące się o kilka punktów w dolnym zakresie: wynik 8 punktów bywa klasyfikowany jako depresja łagodna albo jako brak objawów
- •Atrybucja progów jest niespójna w źródłach wtórnych (Snaith i wsp. 1986 albo Herrmann i wsp. 1998 dla tego samego zestawu liczb), co utrudnia poprawne cytowanie
- •Brak formalnej polskiej walidacji w recenzowanym źródle: dostępność arkusza w programie lekowym nie jest tym samym co opublikowane badanie psychometryczne polskiej wersji
- •Prawa autorskie należą do Cambridge University Press, a polska zgoda dotyczy konkretnego programu lekowego, więc użycie w pracy dyplomowej wymaga osobnego sprawdzenia warunków
- •Wysoka rzetelność raportowana głównie dla wersji z przewodnikiem ustrukturalizowanym; przy swobodnym wywiadzie i bez szkolenia zgodność ocen spada
- •Wąskie pokrycie objawów somatycznych bywa też wadą: skala słabo uchwyci depresję o obrazie silnie somatyzacyjnym
- •Mimo lepszej reputacji psychometrycznej nie daje w metaanalizach większych oszacowań efektu leczenia niż krytykowana HAM-D
- •Nie jest narzędziem diagnostycznym ani przesiewowym w populacji ogólnej
Budowa
- Liczba pozycji
- 10
- Format odpowiedzi
- każda pozycja oceniana przez klinicystę 0-6
- Wersje
- kliniczna 10-itemowa
- samoopisowa MADRS-S (9 pozycji, zakres 0-54)
Obliczanie wyników
- Metoda
- suma ocen klinicysty (10 pozycji po 0-6)
- Zakres wyniku
- 0–60
- Pozycje odwrócone
- brak danych (do weryfikacji)
- Uwagi
- Wyższy wynik = głębsza depresja.
Jak policzyć wynik
Krok 1: przeprowadź wywiad kliniczny obejmujący ustalone i zapisane ramy czasowe. Zalecane jest użycie przewodnika ustrukturalizowanego SIGMA zamiast swobodnej rozmowy, bo to on odpowiada za wysoką zgodność sędziów raportowaną w literaturze.
Krok 2: oceń pozycję pierwszą (smutek widoczny) wyłącznie na podstawie obserwacji zachowania, niezależnie od tego, co pacjent mówi o swoim nastroju. Pozostałe dziewięć pozycji oceń na podstawie relacji pacjenta, skonfrontowanej z obserwacją.
Krok 3: dla każdej pozycji przypisz wartość 0-6. Korzystaj z opisów przy stopniach parzystych (0, 2, 4, 6) jako punktów odniesienia, a stopnie nieparzyste (1, 3, 5) rezerwuj na stany wyraźnie pośrednie. Nie traktuj wszystkich siedmiu stopni jako równorzędnych opisów, bo taka praktyka rozmywa kotwice i obniża zgodność ocen.
Krok 4: zsumuj dziesięć ocen. Zakres wyniku to 0-60. Brak pozycji odwróconych, więc nie ma tu żadnego rekodowania.
Krok 5: interpretuj wynik według jednego, jawnie wskazanego zestawu progów i konsekwentnie trzymaj się go w całej pracy. Przy pomiarach powtarzanych raportuj bezwzględną zmianę punktową i wyraźnie zdefiniuj kryterium odpowiedzi (najczęściej redukcja o co najmniej 50 procent) oraz kryterium remisji (najczęściej wynik nie wyższy niż 10 punktów).
Krok 6: nie mieszaj wersji klinicznej z samoopisową MADRS-S. Mają inną liczbę pozycji i inny zakres, więc wyniki nie są zamienne, a progi z wersji klinicznej nie obowiązują dla wersji samoopisowej.
Kalkulator wyniku
Wynik ma charakter poglądowy i edukacyjny – nie jest diagnozą. Interpretacja kliniczna wymaga specjalisty i pełnego kontekstu badania. Za remisję kliniczną przyjmuje się zwykle wynik <= 10. Skala obserwacyjna wypełniana przez klinicystę, nie samoopis. UWAGA na konkurencyjny zestaw progów: Müller i wsp. (2000, Journal of Affective Disorders 60(2), 137-140) proponują 0-8 / 9-17 / 18-34 / 35-60. Różnica dotyczy wyłącznie granicy normy i depresji łagodnej, ale przy wyniku 7 lub 8 prowadzi do odmiennej klasyfikacji, dlatego w pracy dyplomowej trzeba podać, z którego zestawu się korzysta. źródło progów
Normy
- Typ norm
- punkty odcięcia
- Interpretacja
- 0-6 norma/brak objawów, 7-19 depresja łagodna, 20-34 umiarkowana, 35-60 ciężka (progi wg Snaith i wsp. 1986). Konkurencyjny podział Müllera i wsp. (2000): 0-8 / 9-17 / 18-34 / 35-60. Za remisję kliniczną przyjmuje się zwykle wynik <= 10.
Psychometria
- Alfa Cronbacha
- grupa osób po udarze (Agrell, Dehlin 1989, n=40): 0,89
- Stabilność (test-retest)
- r = 0,78 dla wersji samoopisowej MADRS-S (Fantino, Moore 2009)
- Trafność
- konstrukcja: z 65-pozycyjnej skali CPRS wybrano 17 objawów, a z nich 10 pozycji najsilniej zmieniających się pod wpływem leczenia (64 pacjentów z badań nad czterema lekami; Montgomery, Åsberg 1979). Zgodność międzyoceniająca r = 0,89-0,97 (Montgomery, Åsberg 1979), r = 0,93 dla ustrukturyzowanego wywiadu SIGMA (Williams, Kobak 2008); alfa 0,89 w grupie osób po udarze (Agrell, Dehlin 1989)
Dostępność
- Typ
- Darmowy
English version(kliknij, aby rozwinąć)
- Name
- Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale (MADRS)
- Construct
- severity of depression (a clinician-rated observational scale), sensitive to treatment-related change
- Target group
- adult patients with depression (severity assessment and treatment monitoring)
- Response format
- each item rated by the clinician on a 0-6 scale
- Scoring
- sum of clinician ratings (10 items scored 0-6 each; range 0-60); higher score = more severe depression
- Norms / interpretation
- cut-off scores: 0-6 normal/no symptoms, 7-19 mild depression, 20-34 moderate, 35-60 severe (thresholds per Herrmann et al. 1998, the most frequently cited); clinical remission is usually defined as a score <= 10
- Procedure
- clinical interview; rated by a clinician, individual administration
- Notes
- [TO VERIFY]: no open-access Polish validation (as of 2026-07) – no peer-reviewed validation article of the Polish MADRS found in open access; the Polish MADRS record form is distributed by the Polish Psychiatric Association (with Cambridge University Press permission) for use in the treatment-resistant depression drug program. Cut-off thresholds confirmed. Status abbreviated due to missing reliability indices (inter-rater agreement, alpha) and lack of a formal peer-reviewed Polish adaptation. [TO VERIFY]: Polish adaptation/validation, reliability (the original publication reports inter-rater agreement – needs confirmation in the full text), copyright status of the record form.
Numerical data (reliability, norms, pricing) are shared with the Polish entry above.
Podgląd arkusza
Arkusz jest dostępny u źródła: zobacz arkusz. Nie hostujemy kopii ze względu na brak jednoznacznej licencji redystrybucji.
Jak opisać w pracy dyplomowej
W metodologii opisz: liczbę pozycji i format punktacji (0-6 z kotwicami przy stopniach parzystych), ramy czasowe oceny, sposób prowadzenia wywiadu (swobodny czy SIGMA), kwalifikacje i szkolenie oceniającego oraz zestaw progów z podaniem źródła.
Zgodność sędziów raportuj obowiązkowo, bo bez niej wynik skali obserwacyjnej nie ma wartości dowodowej. Punkt odniesienia z literatury: oryginalne badanie Montgomery'ego i Åsberg (1979) na 64 pacjentach z depresją podało korelacje między parami oceniających od 0,89 do 0,97, a wersja z przewodnikiem SIGMA uzyskała ICC około 0,93. Zaplanuj podwójną ocenę części wywiadów i podaj ICC z przedziałem ufności.
Raportuj też alfę Cronbacha dla swojej próby, pamiętając, że w literaturze podawano wartości rzędu 0,89 (na przykład w próbie 40 starszych pacjentów po udarze).
Przy interpretacji wielkości efektu zachowaj ostrożność. Metaanaliza 28 badań obejmujących 11 705 pacjentów wykazała, że średnia różnica lek-placebo wyniosła 2,99 punktu MADRS i 2,07 punktu HDRS-17, czyli w obu wypadkach mniej niż progi minimalnej klinicznie zauważalnej poprawy podawane dla tych skal (odpowiednio 8 i 7 punktów). Istotność statystyczna zmiany o kilka punktów nie oznacza więc automatycznie znaczenia klinicznego i warto to zaznaczyć w dyskusji.
Kwestia formalna: prawa do MADRS ma Cambridge University Press. Polskie Towarzystwo Psychiatryczne uzyskało zgodę na nieodpłatne udostępnienie arkusza w ramach programu lekowego depresji lekoopornej, ale to nie jest automatyczna licencja na dowolne użycie badawcze. Przed użyciem w pracy dyplomowej sprawdź warunki i nie reprodukuj arkusza w aneksie.
Kiedy nie stosować tego narzędzia
- •Jako narzędzia przesiewowego w populacji ogólnej lub w badaniach internetowych: MADRS wymaga wywiadu klinicznego, a rozpoznanie musi być postawione niezależnie
- •Gdy badanie ma być samoopisowe: do tego służy osobna wersja MADRS-S albo narzędzia samoopisowe (BDI-II, PHQ-9), a progi wersji klinicznej nie obowiązują dla wersji samoopisowej
- •Gdy przedmiotem badania jest somatyzacyjny obraz depresji lub związek depresji z objawami cielesnymi: skala celowo pokrywa somatykę wąsko
- •Gdy nie masz możliwości przeszkolenia oceniającego ani sprawdzenia zgodności sędziów
- •Gdy porównujesz swój wynik z literaturą, nie wiedząc, którego zestawu progów użyto w cytowanej pracy
- •W badaniach dzieci i młodzieży: skala przewidziana dla osób od 18 roku życia
- •Gdy nie masz uregulowanej kwestii praw do arkusza: dostępność polskiego formularza w ramach programu lekowego nie oznacza zgody na dowolne wykorzystanie badawcze
Przykładowe tematy prac i pytania badawcze
- Wrażliwość na zmianę: porównanie MADRS i HAM-D w ocenie efektu leczenia epizodu depresyjnego
- Depresja poudarowa: trafność progów odcięcia MADRS wobec oceny psychiatrycznej
- Zgodność oceny klinicysty (MADRS) i samoopisu pacjenta w epizodzie depresyjnym
- Objawy rdzeniowe a somatyczne w depresji: analiza profilu pozycji MADRS u pacjentów z chorobą przewlekłą
- Nasilenie depresji a myśli samobójcze: analiza pozycji dotyczącej tendencji samobójczych na tle wyniku ogólnego
- Zgodność ocen dwóch klinicystów w polskiej wersji MADRS z wykorzystaniem przewodnika ustrukturalizowanego
- Kryteria remisji w depresji: porównanie odsetków remisji przy różnych progach MADRS w tej samej próbie
Tematy mają charakter inspiracji. Ostateczny zakres pracy uzgodnij z promotorem.
Co pokazują badania
Konstrukcja skali i dobór pozycji
Punktem wyjścia była 65-pozycyjna Comprehensive Psychopathological Rating Scale. Na materiale pacjentów angielskich i szwedzkich wyodrębniono z niej 17 objawów najczęściej występujących w depresji pierwotnej, a następnie na próbie 64 pacjentów uczestniczących w badaniach czterech leków przeciwdepresyjnych wybrano 10 pozycji wykazujących największe zmiany pod wpływem leczenia i najwyższą korelację ze zmianą ogólną. Skala jest więc z założenia miarą zmiany, a nie kompletnym opisem obrazu depresji.
źródłoRzetelność
W oryginalnym badaniu Montgomery'ego i Åsberg (1979) na 64 pacjentach z depresją korelacje między parami oceniających mieściły się w przedziale od 0,89 do 0,97. Wersja z ustrukturalizowanym przewodnikiem wywiadu SIGMA uzyskała ICC około 0,93 (Williams i Kobak, 2008). Zgodność wewnętrzna alfa 0,89 raportowano w próbie 40 starszych pacjentów po udarze (Agrell i Dehlin, 1989), a stabilność ICC 0,78 dla wersji samoopisowej MADRS-S w próbie 278 pacjentów ambulatoryjnych (Fantino i Moore, 2009).
źródłoProgi w populacjach szczególnych
W próbie 104 pacjentów badanych cztery miesiące po udarze mózgu (Sagen i wsp., 2009) próg powyżej 6 punktów dawał czułość 0,90 przy swoistości 0,66, próg powyżej 12 punktów czułość 0,70 przy swoistości 0,86, a najwyższą zgodność z oceną kliniczną uzyskano dla progu powyżej 8 punktów, przy polu pod krzywą ROC równym 0,91. Pokazuje to, że progi MADRS są zależne od populacji i nie należy ich przenosić mechanicznie.
źródłoWielkość efektu leczenia i znaczenie kliniczne
Metaanaliza 28 randomizowanych badań kontrolowanych placebo obejmujących 11 705 pacjentów (7 477 na leku, 4 228 na placebo) wykazała sumaryczną wielkość efektu dla MADRS równą 0,30 (95% CI 0,22-0,38) wobec 0,27 (95% CI 0,23-0,30) dla HDRS-17, przy braku istotnej różnicy między skalami. Surowa różnica lek-placebo wyniosła 2,99 punktu MADRS i 2,07 punktu HDRS-17, czyli w obu wypadkach poniżej progów minimalnej klinicznie zauważalnej poprawy podawanych dla tych skal (odpowiednio 8 i 7 punktów). Wniosek metodologiczny: mimo lepszej reputacji psychometrycznej MADRS nie generuje wyraźnie większych oszacowań efektu niż krytykowana HAM-D.
źródłoStatus polskiego arkusza
Polskie Towarzystwo Psychiatryczne udostępnia polski arkusz MADRS w formacie PDF, po uzyskaniu zgody wydawnictwa Cambridge University Press na nieodpłatne wykorzystanie skali w ramach pierwszego polskiego programu lekowego leczenia depresji lekoopornej esketaminą, uruchomionego w 2023 roku. Prawa autorskie do skali pozostają przy Cambridge University Press, a udostępnienie dotyczy potrzeb programu lekowego, nie zaś dowolnego użycia.
źródłoPodobne narzędzia
HAM-D (Skala Depresji Hamiltona)
Starsza i dłuższa skala obserwacyjna z dużym udziałem objawów somatycznych (sama bezsenność zajmuje w niej trzy pozycje). MADRS powstała jako odpowiedź na jej ograniczenia i jest krótsza oraz bardziej jednowymiarowa.
BDI-II (Inwentarz Depresji Becka)
Samoopis, nie wymaga klinicysty. Silniej akcentuje poznawcze objawy depresji. Naturalne uzupełnienie MADRS, gdy porównujesz perspektywę pacjenta i badającego.
PHQ-9 (Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta)
Krótki samoopis przesiewowy oparty wprost na kryteriach DSM, przeznaczony do wykrywania depresji w populacji ogólnej, czego MADRS nie robi.
GDS (Geriatryczna Skala Depresji)
Samoopis stworzony dla osób starszych, z pominięciem objawów somatycznych mylonych ze starzeniem się i chorobami wieku podeszłego. Rozwiązuje ten sam problem co MADRS, ale bez udziału klinicysty.
Bibliografia
- Montgomery S.A., Åsberg M. (1979). A new depression scale designed to be sensitive to change. British Journal of Psychiatry, 134, 382-389.
- Herrmann N., Black S.E., Lawrence J., Szekely C., Szalai J.P. (1998). The Sunnybrook Stroke Study: a prospective study of depressive symptoms and functional outcome. Stroke, 29(3), 618-624.
Źródła
- dokument źródłowydocs/baza_testow_v0.1.md
- innehttps://en.wikipedia.org/wiki/Montgomery%E2%80%93%C3%85sberg_Depression_Rating_Scale
- innehttps://www.mdapp.co/montgomery-asberg-depression-rating-scale-madrs-score-calculator-497/
- innehttps://psychiatria.org.pl/news,tekst,494,skala_madrs_do_pobrania_w_celu_w_programie_lekowym_w_depresji_lekoopornej
- innehttps://strokengine.ca/en/assessments/montgomery-asberg-depression-rating-scale-madrs/
- artykuł open accesshttps://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7043778/
Uwagi
DO WERYFIKACJI: brak polskiej walidacji OA (stan 2026-07) - nie znaleziono recenzowanego artykułu walidacyjnego polskiej wersji MADRS w otwartym dostępie; polski arkusz MADRS jest udostępniany przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne (za zgodą Cambridge University Press) do stosowania w programie lekowym depresji lekoopornej (psychiatria.org.pl). Priorytet weryfikacyjny wykonany: progi punktowe potwierdzone (0-6/7-19/20-34/35-60 wg Herrmanna i wsp. 1998; próg remisji <=10). Status skrocony, bo brak: wskaźników rzetelności (zgodność sędziów, alfa) i formalnej polskiej adaptacji ze źródła recenzowanego. DO WERYFIKACJI: polska adaptacja/walidacja MADRS, rzetelność (oryginalna publikacja podaje zgodność sędziów – wymaga potwierdzenia w pełnym tekście), status praw autorskich arkusza. KOREKTA (2026-07-21): progi 0-6/7-19/20-34/35-60 były w tej bazie przypisane Herrmannowi i wsp. (1998) i uźródłowione adresem mdapp.co, który dziś podaje inny zestaw (Müller 2000). Właściwa atrybucja to Snaith i wsp. (1986); źródło podmienione na StrokEngine.
Baza ma charakter informacyjny. Treści pozycji testowych i pełne normy podlegają prawom autorskim wydawców. Dane oznaczone [DO WERYFIKACJI] wymagają potwierdzenia w źródle pierwotnym. Ostatnia aktualizacja wpisu: 2026-07-19.