MMPI-2

Osobowość i temperament

wpis pełny

Minnesocki Wielowymiarowy Inwentarz Osobowości-2

Minnesota Multiphasic Personality Inventory-2

Kliniczna, wielowymiarowa diagnoza osobowości i psychopatologii

Brak podglądu arkuszaNarzędzie chronione prawem autorskim.

Podstawowe informacje

Autorzy oryginału: James N. Butcher, John R. Graham, Yossef S. Ben-Porath, Auke Tellegen, W. Grant Dahlstrom (1989)
Polska adaptacja: Urszula Brzezińska, Marta Koć-Januchta, Joanna Stańczak (2012)
Grupa docelowa: dorośli 18–69 lat
Czas badania: bez ograniczenia czasu; dla wersji oryginalnej wydawca podaje 60-90 min (upress.umn.edu)
Procedura: samoopis; indywidualnie lub grupowo

Co bada ten test

MMPI-2 to wielowymiarowy inwentarz osobowości służący do klinicznej oceny osobowości i psychopatologii u osób dorosłych. Nie mierzy jednej cechy: dostarcza profilu wyników na kilkudziesięciu skalach jednocześnie, a przedmiotem interpretacji jest wzajemny układ tych wyników, a nie pojedyncza liczba. Polska adaptacja obejmuje 567 stwierdzeń, na które badany odpowiada prawda lub fałsz, a wyniki mogą być ujmowane na 121 skalach: kontrolnych, klinicznych, zrestrukturyzowanych, treściowych, dodatkowych i PSY-5.

Cechą wyróżniającą MMPI jest empiryczna, a nie teoretyczna konstrukcja skal. Pozycje trafiały do skali klinicznej nie dlatego, że pasowały do jakiejś definicji zaburzenia, tylko dlatego, że empirycznie różnicowały grupę pacjentów od grupy odniesienia. Punktem wyjścia były jednostki nozologiczne w ujęciu Kraepelina, obowiązujące w psychiatrii lat trzydziestych XX wieku. Dlatego nazwy skal klinicznych (Hipochondria, Histeria, Psychastenia, Schizofrenia) są historyczne i nie odpowiadają wprost kategoriom ICD ani DSM. Podwyższony wynik w skali 8 (Sc) nie oznacza rozpoznania schizofrenii, tylko określony wzorzec odpowiedzi, którego znaczenie kliniczne odczytuje się z korelatów empirycznych i z konfiguracji całego profilu. Konstrukcja empiryczna ma swoją cenę: pozycje w obrębie jednej skali bywają treściowo odległe, a ta sama pozycja może należeć do kilku skal naraz. Daje to wysoką użyteczność diagnostyczną, ale poszczególne skale nie są całkowicie jednorodne.

Drugą cechą wyróżniającą jest rozbudowany system skal kontrolnych. MMPI-2 jako jedno z niewielu narzędzi samoopisowych systematycznie sprawdza, czy protokół w ogóle nadaje się do interpretacji: czy badany odpowiadał uważnie i spójnie, czy nie wyolbrzymiał objawów i czy nie przedstawiał się w nadmiernie korzystnym świetle. Wyniki skal kontrolnych interpretuje się łącznie, ponieważ znaczenie pojedynczej skali zależy od konfiguracji pozostałych wskaźników oraz kontekstu badania. To dlatego test jest stosowany tam, gdzie motywacja badanego do zniekształcania obrazu siebie jest wysoka: w opiniowaniu sądowym, w orzecznictwie, w selekcji do służb mundurowych i w badaniach kandydatów do pracy na stanowiskach szczególnej odpowiedzialności.

Inwentarz ma długą historię wersji. Pierwotny MMPI powstał w latach czterdziestych XX wieku, MMPI-2 opublikowano w 1989 roku, w 2008 roku ukazała się skrócona i przebudowana wersja MMPI-2-RF, a w 2020 roku MMPI-3. Wersje te nie zastępują się automatycznie: MMPI-2 pozostaje w użyciu ze względu na ogromną bazę badań i korelatów empirycznych. W Polsce dostępne są dwie adaptacje – MMPI-2 (Brzezińska, Koć-Januchta, Stańczak, 2012) oraz nowszy MMPI-3 (Bac, Cieciuch, Stańczak) – natomiast MMPI-2-RF nie doczekał się polskiego wydania.

Polska adaptacja MMPI-2 z 2012 roku jest pierwszym w kraju wydaniem w pełni autoryzowanym i znormalizowanym. Prace obejmowały dwa niezależne tłumaczenia, tłumaczenie zwrotne, badania pilotażowe oraz dostosowanie wybranych skal kontrolnych do warunków polskich; normy opracowano odrębnie dla kobiet i mężczyzn.

Interpretacja MMPI-2 nie polega na czytaniu skal pojedynczo. Analizuje się wysokość profilu, jego kształt (aktywność triady neurotycznej ze skal 1, 2, 3 i triady psychotycznej ze skal 6, 7, 8) oraz kod, czyli układ dwóch lub trzech skal najwyższych. Postępowanie jest etapowe: najpierw ocenia się kompletność protokołu i skale kontrolne, dopiero po rozstrzygnięciu o wiarygodności analizuje się skale kliniczne, kod profilu, skale RC i treściowe, a całość zestawia z wywiadem. Wyniki są zawsze hipotezami diagnostycznymi wymagającymi weryfikacji w wywiadzie i innymi metodami, a nie rozpoznaniem.

Typowe zastosowanie

MMPI-2 stosuje się przede wszystkim w diagnozie klinicznej, do oceny osobowości i zaburzeń psychicznych: przy formułowaniu hipotez diagnostycznych na wstępie procesu, przy weryfikowaniu hipotez postawionych na podstawie wywiadu, przy planowaniu leczenia i ocenie prognozy terapeutycznej oraz w diagnozie różnicowej, zwłaszcza tam, gdzie obraz kliniczny jest niejasny lub gdzie podejrzewa się rozbieżność między relacją pacjenta a jego rzeczywistym stanem. Drugim dużym obszarem jest opiniowanie: sądowe, penitencjarne i orzecznicze, w tym w sprawach odszkodowawczych. Decyduje o tym rozbudowany system skal kontrolnych, który pozwala ocenić, na ile relacja badanego o sobie jest wiarygodna. Trzecim obszarem są zastosowania nieklinicze wskazywane przez wydawcę: przesiewowe badania kandydatów do pracy, rekrutacja na studia oraz pobór wojskowy i selekcja do służb mundurowych. W polskich pracach dyplomowych MMPI-2 pojawia się rzadko i wymaga tu wyraźnego ostrzeżenia. Narzędzie jest kosztowne, czasochłonne w administracji i obliczaniu, a przede wszystkim dostępne wyłącznie dla magistrów psychologii, co w praktyce wyklucza jego użycie przez studenta przed dyplomem. Studenci psychologii spotykają MMPI-2 raczej w ramach zajęć z diagnozy klinicznej i szkoleń podyplomowych niż jako narzędzie własnego projektu badawczego.

Dostępność

Typ: Płatny
Wydawca / źródło: Pracownia Testów Psychologicznych PTP
Kategoria testu wg PTP: C
Cena: komplet 2142,29 zl brutto; podrecznik 643,10 zl; zeszyty testowe (10 szt.) 178,30 zl; klucze (124 szt.) 929,16 zl; arkusze odpowiedzi i profili 32,11-61,18 zl netto; e-jednostka 36,83 zl netto (cennik 1.07-31.12.2026)
Zgoda autora / licencja: Adaptacja PTP wydana za zgoda wydawcy oryginalu; kategoria C - wylacznie dla magistrow psychologii
Arkusz polski: Arkusz chroniony prawem autorskim, dostępny wyłącznie u wydawcy – strona wydawcyNie publikujemy podglądów testów komercyjnych.
Arkusz angielski: zobacz arkusz ENWydawca oryginału: University of Minnesota Press, dystrybucja Pearson Assessments (strona produktu: pearsonassessments.com, produkt 100000461). Test płatny, dostęp wyłącznie dla wykwalifikowanych profesjonalistów, bez publicznie dostępnego arkusza. Oryginalna próba normalizacyjna: 2600 osób (1138 mężczyzn, 1462 kobiety), wiek 18-80 lat.
Artykuł źródłowy: publikacja walidacyjna

Jak wygląda badanie

Budowa pozycji: 567 krótkich stwierdzeń samoopisowych, do których badany ustosunkowuje się w formacie prawda lub fałsz. Treść pozycji jest bardzo zróżnicowana: obejmuje samopoczucie fizyczne, nastrój, przekonania, postawy społeczne i religijne, relacje rodzinne, zainteresowania oraz doświadczenia nietypowe. Część pozycji ma charakter jawny i badany łatwo odgaduje ich znaczenie, część jest subtelna i jej związek z mierzoną cechą nie jest oczywisty, co utrudnia świadome manipulowanie wynikiem. Pozycje nie są pogrupowane według skal: stwierdzenia należące do jednej skali są rozproszone po całym zeszycie testowym, a ta sama pozycja może wchodzić do kilku skal jednocześnie. To bezpośrednia konsekwencja empirycznej metody konstrukcji, w której o przynależności pozycji decydowała jej moc różnicująca, a nie treść. Rozmieszczenie pozycji ma też znaczenie kontrolne: skale F i K zbudowane są z pozycji z pierwszej części testu, a skale Fb i S z pozycji rozłożonych dalej, dzięki czemu możliwe jest wykrycie zmiany nastawienia badanego w trakcie wypełniania. Ze względu na ochronę metody treść pozycji testowych nie jest tu przytaczana, a przypisanie konkretnych numerów pozycji do skal i kierunków punktowania stanowi klucz, który wydawca udostępnia wyłącznie uprawnionym nabywcom testu.
Skala odpowiedzi: Format dychotomiczny: dla każdego stwierdzenia badany zaznacza prawda albo fałsz, odnosząc je do siebie. Dopuszczalne jest pozostawienie pozycji bez odpowiedzi, gdy badany nie potrafi się zdecydować, ale takie pominięcia są zliczane we wskaźniku CNS i przy większej liczbie obniżają wiarygodność protokołu, dlatego w instrukcji zachęca się do udzielenia odpowiedzi na wszystkie pozycje. Badanie nie ma ograniczenia czasowego. Wymagany poziom rozumienia tekstu jest niski (dla wersji oryginalnej podawany jest poziom około piątej klasy szkoły podstawowej), ale sama długość testu stanowi realne obciążenie: wypełnienie 567 pozycji zajmuje w wersji oryginalnej zwykle od 60 do 90 minut, a u osób wolno czytających, zmęczonych lub w ostrym stanie klinicznym znacznie dłużej. Test przeprowadza się indywidualnie lub grupowo, ale zawsze w obecności osoby badającej. Nie wolno wydawać zeszytu testowego ani arkusza odpowiedzi do samodzielnego wypełnienia poza kontrolą diagnosty, zarówno ze względu na ochronę metody, jak i dlatego, że obserwacja zachowania badanego w trakcie wypełniania stanowi istotny materiał diagnostyczny. Poza wersją papier-ołówek dostępne jest e-badanie na platformie Epsilon oraz usługa wprowadzania i obliczania wyników z wersji papierowej.
Normy i interpretacja: Wyniki surowe przelicza się na skalę tenową (skalę T) o średniej 50 i odchyleniu standardowym 10, osobno dla kobiet i dla mężczyzn. Polska adaptacja z 2012 roku jest pierwszym w Polsce w pełni autoryzowanym i znormalizowanym wydaniem MMPI-2; wcześniej w obiegu funkcjonowały wersje bez normalizacji lub bez zgody wydawcy oryginału, w tym rozpowszechniona w latach sześćdziesiątych Wielowymiarowa Skala Diagnostyczna (WISKAD). Wyniki uzyskane starymi wersjami nie są porównywalne z MMPI-2 i nie wolno ich interpretować według aktualnych norm, o czym warto pamiętać przy analizie starszej dokumentacji pacjenta. Progiem interpretacyjnym w MMPI-2 jest T równe lub wyższe od 65, co odpowiada mniej więcej wynikowi przewyższającemu 92 procent grupy odniesienia. Jest to zmiana wobec pierwotnej wersji MMPI, w której za wysoki uznawano wynik powyżej 70. Obniżenie progu wiąże się z wprowadzeniem jednolitych wyników T (uniform T): normy skonstruowano tak, aby tej samej wartości T w różnych skalach odpowiadał ten sam ranking centylowy, czego w pierwotnej wersji nie zapewniano, bo rozkłady wyników surowych poszczególnych skal są wyraźnie skośne. Dzięki temu wysokość wyników na różnych skalach jest wzajemnie porównywalna, co jest warunkiem sensownej analizy kształtu profilu. Próg 65 nie jest granicą rozpoznania, tylko progiem interpretowalności: poniżej niego skali zwykle się nie omawia. Progi odcięcia różnią się przy tym między skalami, a dla części skal kontrolnych logika interpretacji jest odmienna, bo diagnostyczny bywa zarówno wynik wysoki, jak i niski. Pełne tabele przeliczeniowe wyników surowych na skalę T stanowią materiał chroniony wydawcy i nie są tu reprodukowane.

Budowa

Liczba pozycji: 567
Format odpowiedzi: prawda/fałsz (stwierdzenia samoopisowe)
Wersje: papier-ołówek
e-test Epsilon

Obliczanie wyników

Szczegóły obliczania wyniku dostępne tylko przez ICD Diagnostica

•Instrukcje obliczania wyników krok po kroku
•Pozycje odwrócone i przypisanie pozycji do podskal
•Kalkulatory z interpretacją wyników
•Wskazówki do metodologii i opisu wyników
•Podskale, normy i przebieg badania narzędzi diagnostycznych

Przejdź do ICD Diagnostica

Dostęp do funkcji Clinical uzyskasz w planie Clinical na icd-diagnostica.com.

Jak policzyć wynik

Instrukcja obliczania wyniku dostępna tylko przez ICD Diagnostica

•Instrukcje obliczania wyników krok po kroku
•Pozycje odwrócone i przypisanie pozycji do podskal
•Kalkulatory z interpretacją wyników
•Wskazówki do metodologii i opisu wyników
•Podskale, normy i przebieg badania narzędzi diagnostycznych

Przejdź do ICD Diagnostica

Dostęp do funkcji Clinical uzyskasz w planie Clinical na icd-diagnostica.com.

Normy

Dane o normach wymagają weryfikacji w źródle pierwotnym.

Typ norm: skala tenowa (T; M=50, SD=10)
Interpretacja: Normy tenowe opracowane osobno dla kobiet i mezczyzn (practest.com.pl). Jednolite wyniki T (uniform T): tej samej wartosci T w roznych skalach odpowiada ten sam ranking centylowy. Prog interpretacyjny T >= 65 (w pierwotnej wersji MMPI bylo to T > 70). Progi odciecia roznia sie miedzy skalami, a dla czesci skal kontrolnych diagnostyczny bywa takze wynik niski.

Psychometria

Dane psychometryczne wymagają weryfikacji w źródle pierwotnym.

Stabilność (test-retest): wg practest.com.pl: dobre wskaźniki stabilności bezwzględnej (bez podanych wartości)
Trafność: Konstrukcja empiryczna: pozycje dobierano wg mocy roznicujacej grupy kliniczne od grupy odniesienia, a nie wg tresci. Wydawca podaje dobre wskazniki stabilnosci bezwzglednej i zadowalajaca zgodnosc wewnetrzna dla wiekszosci skal, bez wartosci liczbowych. DO WERYFIKACJI: wartosci alfa i wspolczynnikow stabilnosci polskiej adaptacji oraz opis proby normalizacyjnej PL (liczebnosc, struktura) - dostepne wylacznie w platnym podreczniku PTP; materialy szkoleniowe referujace podrecznik podaja wartosci per skala, ale nie sa zrodlem wystarczajacym.

Kiedy nie stosować tego narzędzia

•Gdy nie masz uprawnień: kategoria C oznacza dostępność wyłącznie dla magistrów psychologii, a interpretacja wymaga dodatkowego przeszkolenia
•Gdy badany jest poza zakresem wiekowym polskiej normalizacji (18-69 lat); dla młodzieży przeznaczona jest wersja MMPI-A, nieopracowana w Polsce w wersji autoryzowanej
•Gdy stan badanego uniemożliwia rzetelne wypełnienie 567 pozycji: ostra psychoza, znaczne pobudzenie, silne deficyty poznawcze, zmęczenie lub niski poziom umiejętności czytania
•Gdy potrzebujesz krótkiego przesiewu nasilenia jednego objawu; do pomiaru samej depresji czy samego lęku właściwsze są narzędzia krótkie, celowane i tańsze
•Gdy chcesz zmierzyć osobowość w ujęciu cech normalnych; do tego przeznaczone są NEO-PI-R lub inne inwentarze Wielkiej Piątki, a nie inwentarz psychopatologii
•Gdy planujesz częste pomiary powtarzane, na przykład monitorowanie efektów terapii z tygodnia na tydzień; długość testu czyni to niepraktycznym
•Gdy protokół nie przeszedł oceny skal kontrolnych: nie wolno interpretować treści profilu uznanego za niewiarygodny
•Gdy dysponujesz wyłącznie wynikami ze starych, nieautoryzowanych wersji (WISKAD lub inne wersje bez normalizacji): nie są one porównywalne z MMPI-2

Co pokazują badania

Polska adaptacja i normalizacja

Polska adaptacja MMPI-2 została opracowana przez Urszulę Brzezińską, Martę Koć-Januchtę i Joannę Stańczak i wydana w 2012 roku przez Pracownię Testów Psychologicznych PTP za zgodą wydawcy oryginału. Jest to pierwsze w Polsce wydanie w pełni autoryzowane i znormalizowane. Wyniki mogą być ujmowane na 121 skalach, normy tenowe opracowano odrębnie dla kobiet i mężczyzn, a test przeznaczony jest dla osób w wieku 18-69 lat. Wydawca podaje dobre wskaźniki stabilności bezwzględnej oraz zadowalające wskaźniki zgodności wewnętrznej dla większości skal, bez podania wartości liczbowych.

źródło

Historia wersji polskich przed adaptacją autoryzowaną

Przed 2012 rokiem w Polsce posługiwano się nieautoryzowanymi wersjami MMPI. Najbardziej rozpowszechniona była Wielowymiarowa Skala Diagnostyczna (WISKAD) w przekładzie Mieczysława Choynowskiego z lat sześćdziesiątych, pozbawiona normalizacji, oraz wersja opracowana w projekcie prof. W. J. Paluchowskiego, znormalizowana na populacji polskiej. Wyniki uzyskane tymi wersjami nie są porównywalne z MMPI-2 i nie należy ich interpretować według aktualnych norm, co ma praktyczne znaczenie przy analizie starszej dokumentacji pacjentów.

Relacja do MMPI-2-RF

W 2008 roku opublikowano MMPI-2-RF (Restructured Form), wersję znacznie skróconą: 338 stwierdzeń pogrupowanych w 51 skal, zbudowaną wokół skal zrestrukturyzowanych RC zamiast klasycznych skal klinicznych. MMPI-2-RF korzystał jednak z norm MMPI-2 pochodzących z lat osiemdziesiątych, co z czasem stało się jego główną słabością. MMPI-2-RF nie ma polskiej adaptacji wydanej przez PTP; w Polsce dostępne są MMPI-2 oraz MMPI-3.

źródło

Relacja do MMPI-3 i polska adaptacja MMPI-3

MMPI-3 opublikowano w grudniu 2020 roku. Liczy 335 pozycji i 52 skale (10 kontrolnych, 3 wyższego rzędu, 8 RC, 26 skal problemów specyficznych, 5 PSY-5). Powstał przez modyfikację puli MMPI-2-RF: dodano 72 nowe pozycje, usunięto 75, a część przeredagowano. Zebrano nową próbę normalizacyjną (N = 1620, po 810 kobiet i mężczyzn) dobraną do prognoz spisu ludności z 2020 roku. MMPI-3 ma polską adaptację wydaną przez Pracownię Testów Psychologicznych PTP (Iwona Bac, Jan Cieciuch, Joanna Stańczak). Oznacza to, że MMPI-2 i MMPI-3 funkcjonują w Polsce równolegle, a wybór wersji wymaga uzasadnienia w opisie metody.

źródło

Rzetelność skal w materiałach szkoleniowych referujących podręcznik

Materiały szkoleniowe referujące polski podręcznik (Butcher i wsp., 2012, PTP) podają współczynniki rzetelności odrębnie dla mężczyzn i kobiet, w szerokim zakresie zależnym od skali. Dla skal odpowiedzi rzadkich i obronności zgodność wewnętrzna jest wysoka (F w okolicach 0,80, Fb około 0,88, S powyżej 0,80), natomiast skale kontrolne oparte na parach pozycji (VRIN, TRIN) mają zgodność wewnętrzną niską z przyczyn konstrukcyjnych, bo nie mierzą jednorodnej cechy. Wśród skal klinicznych najwyższą zgodność ma skala 1 (Hs), a wyraźnie najniższą skala 5 (Mf). Wartości te wymagają potwierdzenia bezpośrednio w podręczniku wydawcy i nie zostały wpisane do pól psychometrycznych jako dane potwierdzone.

Struktura skal klinicznych i skala T w źródłach oryginalnych

Wersja oryginalna liczy 567 pozycji prawda lub fałsz, przeznaczona jest dla osób od 18. roku życia, a czas badania podawany przez wydawcę oryginału wynosi 60-90 minut. Liczby pozycji dziesięciu skal klinicznych wynoszą kolejno: Hs 32, D 57, Hy 60, Pd 50, Mf 56, Pa 40, Pt 48, Sc 78, Ma 46, Si 69. Wyniki surowe przekształcane są na wyniki T o średniej 50 i odchyleniu standardowym 10, a za podwyższone uznaje się wyniki T równe lub wyższe od 65. Oryginalna próba normalizacyjna liczyła 2600 osób (1138 mężczyzn i 1462 kobiety) w wieku 18-80 lat.

źródło

Podobne narzędzia

MMPI-3
Następca MMPI-2, dostępny w polskiej adaptacji PTP. Krótszy (335 pozycji zamiast 567), oparty na strukturze skal zrestrukturyzowanych zamiast klasycznych skal klinicznych, z nowymi normami. Nie zawiera klasycznych skal klinicznych ani kodów, więc dorobek interpretacyjny oparty na kodach nie przenosi się na niego wprost.
MMPI-2-RF
Skrócona restrukturyzacja MMPI-2 z 2008 roku (338 pozycji, 51 skal), zbudowana wokół skal RC. Korzystała z norm MMPI-2. Brak polskiej adaptacji wydanej przez PTP, więc w Polsce nie jest realną alternatywą.
NEO-PI-R (Inwentarz Osobowości)
Mierzy osobowość w kategoriach cech normalnych (Wielka Piątka z 30 podskalami), a nie psychopatologii. Nie ma skal kontrolnych wykrywających zniekształcanie odpowiedzi, więc nie nadaje się do sytuacji opiniodawczych, za to znacznie lepiej opisuje strukturę osobowości osoby zdrowej.
Krótkie narzędzia objawowe (np. BDI-II, STAI, GHQ)
Mierzą nasilenie jednego wąskiego konstruktu w kilka minut i kosztują ułamek ceny MMPI-2. Nie dają profilu osobowości, nie różnicują zaburzeń i nie kontrolują wiarygodności odpowiedzi. Właściwe do przesiewu i pomiarów powtarzanych, nie do diagnozy różnicowej.
KPD (Kwestionariusz do Pomiaru Depresji)
Polskie narzędzie ukierunkowane wyłącznie na depresję, z pięcioma podskalami. Węższy zakres, ale krótszy i tańszy; sensowne uzupełnienie, gdy pytanie diagnostyczne dotyczy samej depresji.

Bibliografia

Brzezińska, U., Koć-Januchta, M., Stańczak, J. (2012). MMPI-2. Podręcznik. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.
Butcher, J. N., Graham, J. R., Ben-Porath, Y. S., Tellegen, A., Dahlstrom, W. G. (2012). MMPI-2. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.
Graham, J. R. (2015). MMPI-2. Ocena osobowości i psychopatologii. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.

Źródła

Baza ma charakter informacyjny. Treści pozycji testowych i pełne normy podlegają prawom autorskim wydawców.

Wymiary i podskale

CNS (liczba pominięć, Cannot Say)
Nie jest właściwą skalą, tylko licznikiem pozycji pozostawionych bez odpowiedzi lub oznaczonych jako niewiadome. Duża liczba pominięć zaniża wyniki we wszystkich skalach, do których należały pominięte pozycje, i może samodzielnie przesądzić o odrzuceniu protokołu. Ocenia się nie tylko łączną liczbę pominięć, ale też ich rozkład: pominięcia skupione w jednej skali dyskwalifikują tę skalę, nawet gdy protokół jako całość jest interpretowalny.
VRIN (Skala Niespójności Odpowiedzi Niezgodnych)
Wykrywa odpowiadanie przypadkowe, czyli brak uważnej lektury pozycji. Zbudowana z par stwierdzeń o zbliżonej treści: niespójność liczy się wtedy, gdy badany odpowiada przeciwnie na dwie pozycje, które powinny zostać ocenione tak samo. Wysoki wynik oznacza, że badany zaznaczał odpowiedzi losowo, nie rozumiał treści lub ma trudności z czytaniem, i wtedy żadna inna skala nie nadaje się do interpretacji. VRIN jest kluczowy przy tłumaczeniu podwyższonego wyniku F: pozwala odróżnić losowanie odpowiedzi od rzeczywistej psychopatologii.
TRIN (Skala Niespójności Odpowiedzi Zgodnych)
Wykrywa odpowiadanie stałe, czyli tendencję do potakiwania lub do zaprzeczania niezależnie od treści. Zbudowana z par stwierdzeń o przeciwstawnej treści: niespójność występuje, gdy badany na obie pozycje z pary odpowiada tak samo, co logicznie jest niemożliwe. Wynik ma kierunek (tendencja do potakiwania albo do zaprzeczania), dlatego oznacza się go literą przy wartości. Skrajna tendencja do zaprzeczania sztucznie zawyża skale obronności L, K i S, a tendencja do potakiwania sztucznie je obniża, więc TRIN interpretuje się zawsze przed nimi.
F (Skala Odpowiedzi Rzadkich)60 pozycji
Obejmuje pozycje, na które w grupie normalizacyjnej odpowiadano w określony sposób bardzo rzadko. Wysoki wynik oznacza, że badany przypisał sobie wiele cech niezwykłych i skrajnych. Możliwe przyczyny są cztery i trzeba je rozróżnić: odpowiadanie losowe (sprawdza VRIN), odpowiadanie stałe (sprawdza TRIN), rzeczywista ciężka psychopatologia oraz świadome wyolbrzymianie objawów. Bardzo niski wynik F może z kolei sygnalizować postawę obronną. F obejmuje pozycje z pierwszej części testu.
Fb (Skala Odpowiedzi Rzadkich dla dalszej części testu)40 pozycji
Odpowiednik skali F zbudowany z pozycji umieszczonych w drugiej części zeszytu testowego. Służy do wykrycia zmiany nastawienia badanego w trakcie badania: sytuacji, w której osoba początkowo odpowiada uważnie, a w drugiej połowie zniechęca się, męczy lub zaczyna odpowiadać byle jak. Diagnostyczna jest różnica między Fb a F: gdy Fb jest wyraźnie wyższe, skale zbudowane z pozycji z dalszej części testu (treściowe, dodatkowe, RC, PSY-5) tracą wiarygodność, choć skale kliniczne mogą pozostać interpretowalne.
Fp (Skala Odpowiedzi Rzadkich dotycząca objawów psychopatologicznych)
Zawiera stwierdzenia opisujące doznania rzadkie nawet wśród pacjentów psychiatrycznych. To odróżnia ją od skali F, która jest wrażliwa także na rzeczywistą ciężką psychopatologię. Dzięki temu Fp pozwala rozstrzygnąć najtrudniejsze pytanie różnicowe w MMPI-2: czy wysokie F wynika z realnego, ciężkiego zaburzenia, czy z zamierzonego przedstawiania się w gorszym świetle. Osoby faktycznie chore rzadko podwyższają Fp, symulanci podwyższają je wyraźnie.
FBS (Skala Wyolbrzymiania Symptomów)
Skonstruowana racjonalnie, a nie empirycznie. Ocenia wyolbrzymianie dolegliwości somatycznych i poznawczych, typowe dla osób dochodzących roszczeń z tytułu uszczerbku na zdrowiu. Charakterystyczny jest wzorzec polegający na prezentowaniu siebie jako osoby zdrowej psychicznie, której wszystkie trudności wynikają wyłącznie z następstw urazu fizycznego. Ma znaczenie głównie w opiniowaniu sądowym i orzecznictwie odszkodowawczym. Wyolbrzymianie objawów nie jest tożsame z symulacją i nie wyklucza istnienia rzeczywistych problemów zdrowotnych.
L (Skala Kłamstwa)15 pozycji
Mierzy naiwną, mało wyrafinowaną obronność. Zawiera opisy drobnych wad i uchybień, do których większość ludzi bez oporu się przyznaje. Osoba nastawiona obronnie systematycznie im zaprzecza, chcąc wypaść bezbłędnie. Wysoki wynik oznacza próbę budowania nierealistycznie korzystnego obrazu siebie i zwykle idzie w parze z niskim wykształceniem lub nieporadną strategią autoprezentacji, bo strategia jest łatwa do wykrycia. L bywa podwyższone w badaniach wykonywanych pod presją, na przykład w opiniowaniu o prawie do opieki nad dzieckiem.
K (Skala Korekcyjna)30 pozycji
Mierzy obronność subtelniejszą i lepiej zamaskowaną niż L, powiązaną z dojrzałymi mechanizmami obronnymi i dobrym przystosowaniem społecznym. Pełni dwie funkcje. Po pierwsze jest wskaźnikiem kontrolnym: wysokie K oznacza, że rzeczywiste nasilenie trudności jest prawdopodobnie większe, niż pokazuje profil. Po drugie stanowi podstawę korekty K, czyli statystycznej poprawki dodawanej do wyników surowych pięciu skal klinicznych. Bardzo niskie K bywa sygnałem odwrotnym: nadmiernego eksponowania problemów albo autentycznego poczucia bezradności.
S (Skala Pozytywnej Autoprezentacji)
Silnie skorelowana z K, ale zbudowana z pozycji rozmieszczonych w całym teście, podczas gdy pozycje skali K skupione są w pierwszej części. Mierzy skłonność do przypisywania sobie skrajnie pozytywnych cech. Ma pięć podskal treściowych obejmujących wiarę w ludzką dobroć, pogodę ducha, zadowolenie z życia, cierpliwość oraz zaprzeczanie skazom moralnym; podskale interpretuje się tylko wtedy, gdy wynik skali pełnej jest podwyższony. Szczególnie użyteczna w badaniach selekcyjnych, gdzie autoprezentacja jest regułą.
Wskaźnik F-K (wskaźnik Gougha)
Nie jest osobną skalą, tylko różnicą wyników surowych dwóch skal kontrolnych. Interpretuje się go jako miarę kierunku zniekształcenia: wyraźnie dodatnia wartość sugeruje wyolbrzymianie problemów, wyraźnie ujemna sugeruje ich ukrywanie. Wskaźnik nie jest rozstrzygający samodzielnie, bo podwyższa go także odpowiadanie przypadkowe, dlatego zawsze czyta się go łącznie z VRIN i TRIN.
Skala 1 Hs (Hipochondria)32 pozycji
Zaabsorbowanie stanem zdrowia i funkcjonowaniem własnego ciała. Wynik podwyższony wskazuje na liczne, mało konkretne i rozproszone skargi somatyczne, bez odpowiadających im ustaleń medycznych, oraz na brak wglądu w psychologiczne źródła objawów. Towarzyszy temu zwykle koncentracja na sobie, pesymizm i narzekanie, a w relacji terapeutycznej opór wobec ujmowania dolegliwości w kategoriach psychologicznych. Skala nie ma podskal treściowych. Podlega korekcie K.
Skala 2 D (Depresja)57 pozycji
Najbardziej czuły wskaźnik aktualnego dyskomfortu i niezadowolenia z własnej sytuacji życiowej, silnie reagujący na bieżący stan, a nie tylko na trwałe cechy. Wynik podwyższony obejmuje nastrój obniżony, brak energii, pesymizm i poczucie beznadziejności, a często także skargi somatyczne, napięcie, trudności z koncentracją i pamięcią oraz anhedonię. Możliwe są myśli samobójcze, co wymaga osobnej weryfikacji w kontakcie klinicznym. Ma pięć podskal treściowych opisujących subiektywne poczucie depresji, spowolnienie psychoruchowe, dolegliwości fizyczne, otępienie psychiczne oraz pogrążanie się w ponurych myślach. Umiarkowanie podwyższony wynik bywa prognostycznie korzystny, bo oznacza cierpienie motywujące do leczenia.
Skala 3 Hy (Histeria)60 pozycji
Wynik podwyższony wskazuje na skłonność do reagowania objawami somatycznymi na stres psychologiczny przy jednoczesnym zaprzeczaniu trudnościom emocjonalnym. Charakterystyczne jest współwystępowanie licznych skarg fizycznych z deklaracją, że poza chorobą wszystko jest w porządku, oraz silna potrzeba akceptacji, powierzchowność relacji i niski wgląd. Ma pięć podskal treściowych. Skalę czyta się przede wszystkim w układzie z Hs i D, w ramach triady neurotycznej.
Skala 4 Pd (Odchylenia Psychopatyczne)50 pozycji
Mierzy luźny i negatywny stosunek do norm społecznych i prawnych oraz konfliktowość w relacjach. Wynik podwyższony wiąże się z impulsywnością, niską empatią, egocentryzmem, buntowniczością, trudnościami w rodzinie i w szkole oraz z niestabilnością zawodową. Umiarkowane podwyższenie u osób dobrze funkcjonujących bywa wyrazem asertywności i niezależności, a nie patologii, dlatego interpretacja wymaga uwzględnienia kontekstu. Ma pięć podskal treściowych obejmujących konflikty w rodzinie, stosunek do autorytetów, odporność na wpływ społeczny, alienację społeczną i autoalienację. Podlega korekcie K.
Skala 5 Mf (Męskość - Kobiecość)56 pozycji
Historycznie nie jest skalą kliniczną i jej samodzielna interpretacja jest na ogół niezalecana. Powstała w celu identyfikacji mężczyzn homoseksualnych, czego nie udało się osiągnąć, i została uzupełniona pozycjami z inwentarza zainteresowań. Współcześnie odczytuje się ją jako miarę identyfikacji ze stereotypowymi rolami płciowymi i wzorca zainteresowań, silnie powiązaną z wykształceniem. Kierunek interpretacji jest odmienny dla kobiet i mężczyzn. Skala nie ma podskal i cechuje się najniższą zgodnością wewnętrzną spośród skal klinicznych.
Skala 6 Pa (Paranoja)40 pozycji
Wynik podwyższony wskazuje na podejrzliwość, nadwrażliwość na odrzucenie i krytykę, skłonność do odnoszenia zdarzeń do siebie oraz do przypisywania innym wrogich intencji. Towarzyszą temu moralizatorstwo, poczucie krzywdy i labilność emocjonalna, a w skrajnych przypadkach myślenie urojeniowe. Ma trzy podskale treściowe: myśli prześladowcze, przewrażliwienie i naiwność. Charakterystyczne jest, że osoby z nasilonymi objawami paranoidalnymi bywają na tyle ostrożne, że nie podwyższają tej skali, więc wynik niski jej nie wyklucza.
Skala 7 Pt (Psychastenia)48 pozycji
Odpowiada w przybliżeniu współczesnym zaburzeniom lękowym i obsesyjno-kompulsyjnym. Wynik podwyższony obejmuje wysoki poziom lęku i napięcia, natrętne myśli i czynności, niezdecydowanie, perfekcjonizm, sztywność, nadmierny samokrytycyzm i skłonność do zamartwiania się. Skala mierzy raczej trwałą dyspozycję do lęku niż stan chwilowy, co odróżnia ją od bardziej reaktywnej skali D. Nie ma podskal treściowych. Podlega korekcie K.
Skala 8 Sc (Schizofrenia)78 pozycji
Najdłuższa i najbardziej niejednorodna skala kliniczna, przez co też najtrudniejsza w interpretacji. Wynik podwyższony może odzwierciedlać zaburzenia myślenia i percepcji, ale równie dobrze silną alienację społeczną, poczucie wyobcowania i inności, dezorganizację, trudności z koncentracją albo ostry kryzys egzystencjalny bez psychozy. Bardzo wysokie wyniki uzyskują także osoby wyolbrzymiające objawy. Ma sześć podskal treściowych obejmujących alienację społeczną i emocjonalną, brak panowania ego w sferze poznawczej, wolicjonalnej i kontroli oraz dziwaczne doznania sensoryczne. Podlega korekcie K.
Skala 9 Ma (Hipomania)46 pozycji
Mierzy poziom aktywacji i energii psychicznej. Wynik podwyższony wskazuje na wzmożoną, często bezcelową aktywność, pobudzenie psychoruchowe, poczucie wyższości, nierealistyczną samoocenę, impulsywność, niską tolerancję frustracji i skłonność do manipulowania otoczeniem. Skala pełni ważną funkcję modulującą: wysokie Ma współwystępujące z wysoką D istotnie podnosi ryzyko realizacji zamiarów samobójczych, ponieważ do obniżonego nastroju dołącza energia do działania. Wynik bardzo niski sugeruje apatię i spadek napędu. Ma cztery podskale treściowe. Podlega korekcie K.
Skala 0 Si (Introwersja Społeczna)69 pozycji
Jedyna skala klasycznego profilu opisująca wymiar normalnej osobowości, a nie zespół objawów. Wynik podwyższony oznacza dyskomfort w sytuacjach społecznych, wycofanie, nieśmiałość, niską pewność siebie i wysoki samokrytycyzm, przy zwykle wysokiej ugodowości i rzetelności. Wynik niski oznacza towarzyskość i łatwość nawiązywania kontaktów, ale w skrajnej postaci także powierzchowność relacji. Skala silnie wpływa na prognozę terapeutyczną i na dobór formy pomocy, na przykład terapii grupowej. Ma trzy podskale treściowe: nieśmiałość, społeczne unikanie i alienację.
Skale zrestrukturyzowane RC
Odpowiedź na główną słabość skal klinicznych, czyli ich wzajemne skorelowanie wynikające z tego, że wiele pozycji mierzy wspólny czynnik ogólnego dyskomfortu. Skale RC powstały przez wyodrębnienie tego czynnika jako osobnej skali RCd (Zniechęcenie) i oczyszczenie pozostałych skal z jego wpływu, dzięki czemu mierzą one węższe i lepiej zdefiniowane konstrukty. Zasada wspólnej interpretacji jest następująca: zgodne podwyższenie skali klinicznej i odpowiadającej jej skali RC pozwala pewnie wnioskować o konstrukcie podstawowym, natomiast wysoka skala kliniczna przy niskiej RC sugeruje, że wynik napędza ogólne zniechęcenie, a nie cecha specyficzna. Skale RC4 i RC9 nie wchodzą do kodu profilu.
Skale treściowe
W przeciwieństwie do skal klinicznych zbudowane racjonalnie: pozycje dobrano tak, aby jawnie i jednorodnie dotyczyły jednego obszaru treściowego (na przykład lęku, gniewu, problemów rodzinnych czy nastawienia do pracy). Dzięki temu są przejrzyste i łatwe do przełożenia na język opisu klinicznego, ale też znacznie bardziej podatne na świadome zniekształcanie odpowiedzi, bo badany bez trudu rozpoznaje, co mierzą. Traktuje się je jako uszczegółowienie i doprecyzowanie hipotez wygenerowanych na podstawie skal klinicznych, nigdy jako ich zamiennik. Wiele z nich ma składowe podskale treściowe.
Skale dodatkowe (uzupełniające)
Zbiór skal opracowanych w różnym czasie i różnymi metodami, dobieranych zależnie od pytania diagnostycznego, a nie liczonych rutynowo w komplecie. Obejmują między innymi wskaźniki ryzyka nadużywania substancji, miary lęku i represji, wskaźniki siły ego, przystosowania małżeńskiego oraz skale przydatne w kontekście służb mundurowych. Interpretuje się je wybiórczo, jako uzupełnienie profilu podstawowego.
Skale PSY-5
Pięć skal ujmujących osobowość i jej zaburzenia w kategoriach wymiarowych, a nie nozologicznych: agresywność, psychotyczność, brak ograniczeń, negatywna emocjonalność oraz introwersja i niska emocjonalność pozytywna. Stanowią pomost między MMPI-2 a współczesnymi wymiarowymi modelami zaburzeń osobowości, w tym modelem alternatywnym DSM-5. Są szczególnie użyteczne wtedy, gdy pytanie diagnostyczne dotyczy struktury osobowości, a nie aktualnego zespołu objawów.

Mocne strony i ograniczenia

Mocne strony

•Najlepiej przebadane narzędzie osobowościowe na świecie, z ogromną bazą korelatów empirycznych gromadzonych od lat czterdziestych XX wieku
•Rozbudowany system skal kontrolnych pozwalający ocenić wiarygodność protokołu i wykryć symulację, dysymulację, odpowiadanie losowe oraz zmianę nastawienia w trakcie badania
•Bardzo szeroki zakres pomiaru: 121 skal obejmujących objawy, cechy osobowości, postawy i zasoby w jednym badaniu
•Konstrukcja empiryczna, dzięki której interpretacja opiera się na udokumentowanych korelatach, a nie na założeniach teoretycznych
•Jednolite wyniki T zapewniające porównywalność wysokości wyników między skalami, co umożliwia analizę kształtu profilu i kodów
•Polska adaptacja z 2012 roku jest pierwszym w kraju wydaniem w pełni autoryzowanym i znormalizowanym, z odrębnymi normami dla kobiet i mężczyzn
•Skale RC ograniczają problem wzajemnej korelacji skal klinicznych i pozwalają oddzielić ogólne zniechęcenie od cech specyficznych
•Interpretacja oparta na konfiguracji całego profilu, a nie na pojedynczych skalach, co ogranicza ryzyko nadinterpretacji jednego podwyższonego wyniku

Ograniczenia

•Nazwy skal klinicznych są historyczne i wywodzą się z nozologii Kraepelina, przez co nie odpowiadają kategoriom ICD ani DSM; podwyższenie skali nigdy nie jest równoznaczne z rozpoznaniem
•Bardzo długi: 567 pozycji to realne obciążenie, które u osób w ostrym stanie klinicznym, zmęczonych lub wolno czytających prowadzi do spadku uważności w drugiej części testu
•Skale kliniczne są wzajemnie skorelowane i niejednorodne, bo ta sama pozycja wchodzi do kilku skal; szczególnie trudne w interpretacji są skale 8 (Sc) i 5 (Mf)
•Część skal ma niską zgodność wewnętrzną, co dotyczy zwłaszcza skali Mf oraz skal kontrolnych opartych na parach pozycji (VRIN, TRIN)
•Skala 5 (Mf) powstała w celu, którego nie osiągnięto, i jej samodzielna interpretacja jest na ogół niezalecana
•Wysoki koszt kompletu i kategoria C ograniczająca stosowanie do magistrów psychologii; obliczanie ręczne jest pracochłonne i wymaga kompletu kluczy
•Interpretacja wymaga odrębnego przeszkolenia i doświadczenia klinicznego: sam podręcznik bez praktyki nie wystarcza do bezpiecznego wnioskowania z konfiguracji profilu, a wysokie wyniki nigdy nie stanowią samodzielnej podstawy rozpoznania
•Normy oryginalne pochodzą z lat osiemdziesiątych XX wieku, co było jednym z powodów opracowania MMPI-3

MMPI-2

Osobowość i temperament

wpis pełny

Minnesocki Wielowymiarowy Inwentarz Osobowości-2

Minnesota Multiphasic Personality Inventory-2

Kliniczna, wielowymiarowa diagnoza osobowości i psychopatologii

Brak podglądu arkuszaNarzędzie chronione prawem autorskim.

Podstawowe informacje

Autorzy oryginału: James N. Butcher, John R. Graham, Yossef S. Ben-Porath, Auke Tellegen, W. Grant Dahlstrom (1989)
Polska adaptacja: Urszula Brzezińska, Marta Koć-Januchta, Joanna Stańczak (2012)
Grupa docelowa: dorośli 18–69 lat
Czas badania: bez ograniczenia czasu; dla wersji oryginalnej wydawca podaje 60-90 min (upress.umn.edu)
Procedura: samoopis; indywidualnie lub grupowo

Co bada ten test

Typowe zastosowanie

Dostępność

Typ: Płatny
Wydawca / źródło: Pracownia Testów Psychologicznych PTP
Kategoria testu wg PTP: C
Cena: komplet 2142,29 zl brutto; podrecznik 643,10 zl; zeszyty testowe (10 szt.) 178,30 zl; klucze (124 szt.) 929,16 zl; arkusze odpowiedzi i profili 32,11-61,18 zl netto; e-jednostka 36,83 zl netto (cennik 1.07-31.12.2026)
Zgoda autora / licencja: Adaptacja PTP wydana za zgoda wydawcy oryginalu; kategoria C - wylacznie dla magistrow psychologii
Arkusz polski: Arkusz chroniony prawem autorskim, dostępny wyłącznie u wydawcy – strona wydawcyNie publikujemy podglądów testów komercyjnych.
Arkusz angielski: zobacz arkusz ENWydawca oryginału: University of Minnesota Press, dystrybucja Pearson Assessments (strona produktu: pearsonassessments.com, produkt 100000461). Test płatny, dostęp wyłącznie dla wykwalifikowanych profesjonalistów, bez publicznie dostępnego arkusza. Oryginalna próba normalizacyjna: 2600 osób (1138 mężczyzn, 1462 kobiety), wiek 18-80 lat.
Artykuł źródłowy: publikacja walidacyjna

Jak wygląda badanie

Budowa pozycji: 567 krótkich stwierdzeń samoopisowych, do których badany ustosunkowuje się w formacie prawda lub fałsz. Treść pozycji jest bardzo zróżnicowana: obejmuje samopoczucie fizyczne, nastrój, przekonania, postawy społeczne i religijne, relacje rodzinne, zainteresowania oraz doświadczenia nietypowe. Część pozycji ma charakter jawny i badany łatwo odgaduje ich znaczenie, część jest subtelna i jej związek z mierzoną cechą nie jest oczywisty, co utrudnia świadome manipulowanie wynikiem. Pozycje nie są pogrupowane według skal: stwierdzenia należące do jednej skali są rozproszone po całym zeszycie testowym, a ta sama pozycja może wchodzić do kilku skal jednocześnie. To bezpośrednia konsekwencja empirycznej metody konstrukcji, w której o przynależności pozycji decydowała jej moc różnicująca, a nie treść. Rozmieszczenie pozycji ma też znaczenie kontrolne: skale F i K zbudowane są z pozycji z pierwszej części testu, a skale Fb i S z pozycji rozłożonych dalej, dzięki czemu możliwe jest wykrycie zmiany nastawienia badanego w trakcie wypełniania. Ze względu na ochronę metody treść pozycji testowych nie jest tu przytaczana, a przypisanie konkretnych numerów pozycji do skal i kierunków punktowania stanowi klucz, który wydawca udostępnia wyłącznie uprawnionym nabywcom testu.
Skala odpowiedzi: Format dychotomiczny: dla każdego stwierdzenia badany zaznacza prawda albo fałsz, odnosząc je do siebie. Dopuszczalne jest pozostawienie pozycji bez odpowiedzi, gdy badany nie potrafi się zdecydować, ale takie pominięcia są zliczane we wskaźniku CNS i przy większej liczbie obniżają wiarygodność protokołu, dlatego w instrukcji zachęca się do udzielenia odpowiedzi na wszystkie pozycje. Badanie nie ma ograniczenia czasowego. Wymagany poziom rozumienia tekstu jest niski (dla wersji oryginalnej podawany jest poziom około piątej klasy szkoły podstawowej), ale sama długość testu stanowi realne obciążenie: wypełnienie 567 pozycji zajmuje w wersji oryginalnej zwykle od 60 do 90 minut, a u osób wolno czytających, zmęczonych lub w ostrym stanie klinicznym znacznie dłużej. Test przeprowadza się indywidualnie lub grupowo, ale zawsze w obecności osoby badającej. Nie wolno wydawać zeszytu testowego ani arkusza odpowiedzi do samodzielnego wypełnienia poza kontrolą diagnosty, zarówno ze względu na ochronę metody, jak i dlatego, że obserwacja zachowania badanego w trakcie wypełniania stanowi istotny materiał diagnostyczny. Poza wersją papier-ołówek dostępne jest e-badanie na platformie Epsilon oraz usługa wprowadzania i obliczania wyników z wersji papierowej.
Normy i interpretacja: Wyniki surowe przelicza się na skalę tenową (skalę T) o średniej 50 i odchyleniu standardowym 10, osobno dla kobiet i dla mężczyzn. Polska adaptacja z 2012 roku jest pierwszym w Polsce w pełni autoryzowanym i znormalizowanym wydaniem MMPI-2; wcześniej w obiegu funkcjonowały wersje bez normalizacji lub bez zgody wydawcy oryginału, w tym rozpowszechniona w latach sześćdziesiątych Wielowymiarowa Skala Diagnostyczna (WISKAD). Wyniki uzyskane starymi wersjami nie są porównywalne z MMPI-2 i nie wolno ich interpretować według aktualnych norm, o czym warto pamiętać przy analizie starszej dokumentacji pacjenta. Progiem interpretacyjnym w MMPI-2 jest T równe lub wyższe od 65, co odpowiada mniej więcej wynikowi przewyższającemu 92 procent grupy odniesienia. Jest to zmiana wobec pierwotnej wersji MMPI, w której za wysoki uznawano wynik powyżej 70. Obniżenie progu wiąże się z wprowadzeniem jednolitych wyników T (uniform T): normy skonstruowano tak, aby tej samej wartości T w różnych skalach odpowiadał ten sam ranking centylowy, czego w pierwotnej wersji nie zapewniano, bo rozkłady wyników surowych poszczególnych skal są wyraźnie skośne. Dzięki temu wysokość wyników na różnych skalach jest wzajemnie porównywalna, co jest warunkiem sensownej analizy kształtu profilu. Próg 65 nie jest granicą rozpoznania, tylko progiem interpretowalności: poniżej niego skali zwykle się nie omawia. Progi odcięcia różnią się przy tym między skalami, a dla części skal kontrolnych logika interpretacji jest odmienna, bo diagnostyczny bywa zarówno wynik wysoki, jak i niski. Pełne tabele przeliczeniowe wyników surowych na skalę T stanowią materiał chroniony wydawcy i nie są tu reprodukowane.

Budowa

Liczba pozycji: 567
Format odpowiedzi: prawda/fałsz (stwierdzenia samoopisowe)
Wersje: papier-ołówek
e-test Epsilon

Obliczanie wyników

Szczegóły obliczania wyniku dostępne tylko przez ICD Diagnostica

•Instrukcje obliczania wyników krok po kroku
•Pozycje odwrócone i przypisanie pozycji do podskal
•Kalkulatory z interpretacją wyników
•Wskazówki do metodologii i opisu wyników
•Podskale, normy i przebieg badania narzędzi diagnostycznych

Przejdź do ICD Diagnostica

Dostęp do funkcji Clinical uzyskasz w planie Clinical na icd-diagnostica.com.

Jak policzyć wynik

Instrukcja obliczania wyniku dostępna tylko przez ICD Diagnostica

•Instrukcje obliczania wyników krok po kroku
•Pozycje odwrócone i przypisanie pozycji do podskal
•Kalkulatory z interpretacją wyników
•Wskazówki do metodologii i opisu wyników
•Podskale, normy i przebieg badania narzędzi diagnostycznych

Przejdź do ICD Diagnostica

Dostęp do funkcji Clinical uzyskasz w planie Clinical na icd-diagnostica.com.

Normy

Dane o normach wymagają weryfikacji w źródle pierwotnym.

Typ norm: skala tenowa (T; M=50, SD=10)
Interpretacja: Normy tenowe opracowane osobno dla kobiet i mezczyzn (practest.com.pl). Jednolite wyniki T (uniform T): tej samej wartosci T w roznych skalach odpowiada ten sam ranking centylowy. Prog interpretacyjny T >= 65 (w pierwotnej wersji MMPI bylo to T > 70). Progi odciecia roznia sie miedzy skalami, a dla czesci skal kontrolnych diagnostyczny bywa takze wynik niski.

Psychometria

Dane psychometryczne wymagają weryfikacji w źródle pierwotnym.

Stabilność (test-retest): wg practest.com.pl: dobre wskaźniki stabilności bezwzględnej (bez podanych wartości)
Trafność: Konstrukcja empiryczna: pozycje dobierano wg mocy roznicujacej grupy kliniczne od grupy odniesienia, a nie wg tresci. Wydawca podaje dobre wskazniki stabilnosci bezwzglednej i zadowalajaca zgodnosc wewnetrzna dla wiekszosci skal, bez wartosci liczbowych. DO WERYFIKACJI: wartosci alfa i wspolczynnikow stabilnosci polskiej adaptacji oraz opis proby normalizacyjnej PL (liczebnosc, struktura) - dostepne wylacznie w platnym podreczniku PTP; materialy szkoleniowe referujace podrecznik podaja wartosci per skala, ale nie sa zrodlem wystarczajacym.

Kiedy nie stosować tego narzędzia

•Gdy nie masz uprawnień: kategoria C oznacza dostępność wyłącznie dla magistrów psychologii, a interpretacja wymaga dodatkowego przeszkolenia
•Gdy badany jest poza zakresem wiekowym polskiej normalizacji (18-69 lat); dla młodzieży przeznaczona jest wersja MMPI-A, nieopracowana w Polsce w wersji autoryzowanej
•Gdy stan badanego uniemożliwia rzetelne wypełnienie 567 pozycji: ostra psychoza, znaczne pobudzenie, silne deficyty poznawcze, zmęczenie lub niski poziom umiejętności czytania
•Gdy potrzebujesz krótkiego przesiewu nasilenia jednego objawu; do pomiaru samej depresji czy samego lęku właściwsze są narzędzia krótkie, celowane i tańsze
•Gdy chcesz zmierzyć osobowość w ujęciu cech normalnych; do tego przeznaczone są NEO-PI-R lub inne inwentarze Wielkiej Piątki, a nie inwentarz psychopatologii
•Gdy planujesz częste pomiary powtarzane, na przykład monitorowanie efektów terapii z tygodnia na tydzień; długość testu czyni to niepraktycznym
•Gdy protokół nie przeszedł oceny skal kontrolnych: nie wolno interpretować treści profilu uznanego za niewiarygodny
•Gdy dysponujesz wyłącznie wynikami ze starych, nieautoryzowanych wersji (WISKAD lub inne wersje bez normalizacji): nie są one porównywalne z MMPI-2

Co pokazują badania

Polska adaptacja i normalizacja

źródło

Historia wersji polskich przed adaptacją autoryzowaną

Relacja do MMPI-2-RF

źródło

Relacja do MMPI-3 i polska adaptacja MMPI-3

źródło

Rzetelność skal w materiałach szkoleniowych referujących podręcznik

Struktura skal klinicznych i skala T w źródłach oryginalnych

źródło

Podobne narzędzia

MMPI-3
Następca MMPI-2, dostępny w polskiej adaptacji PTP. Krótszy (335 pozycji zamiast 567), oparty na strukturze skal zrestrukturyzowanych zamiast klasycznych skal klinicznych, z nowymi normami. Nie zawiera klasycznych skal klinicznych ani kodów, więc dorobek interpretacyjny oparty na kodach nie przenosi się na niego wprost.
MMPI-2-RF
Skrócona restrukturyzacja MMPI-2 z 2008 roku (338 pozycji, 51 skal), zbudowana wokół skal RC. Korzystała z norm MMPI-2. Brak polskiej adaptacji wydanej przez PTP, więc w Polsce nie jest realną alternatywą.
NEO-PI-R (Inwentarz Osobowości)
Mierzy osobowość w kategoriach cech normalnych (Wielka Piątka z 30 podskalami), a nie psychopatologii. Nie ma skal kontrolnych wykrywających zniekształcanie odpowiedzi, więc nie nadaje się do sytuacji opiniodawczych, za to znacznie lepiej opisuje strukturę osobowości osoby zdrowej.
Krótkie narzędzia objawowe (np. BDI-II, STAI, GHQ)
Mierzą nasilenie jednego wąskiego konstruktu w kilka minut i kosztują ułamek ceny MMPI-2. Nie dają profilu osobowości, nie różnicują zaburzeń i nie kontrolują wiarygodności odpowiedzi. Właściwe do przesiewu i pomiarów powtarzanych, nie do diagnozy różnicowej.
KPD (Kwestionariusz do Pomiaru Depresji)
Polskie narzędzie ukierunkowane wyłącznie na depresję, z pięcioma podskalami. Węższy zakres, ale krótszy i tańszy; sensowne uzupełnienie, gdy pytanie diagnostyczne dotyczy samej depresji.

Bibliografia

Brzezińska, U., Koć-Januchta, M., Stańczak, J. (2012). MMPI-2. Podręcznik. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.
Butcher, J. N., Graham, J. R., Ben-Porath, Y. S., Tellegen, A., Dahlstrom, W. G. (2012). MMPI-2. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.
Graham, J. R. (2015). MMPI-2. Ocena osobowości i psychopatologii. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.

Źródła

Baza ma charakter informacyjny. Treści pozycji testowych i pełne normy podlegają prawom autorskim wydawców.

Wymiary i podskale

CNS (liczba pominięć, Cannot Say)
Nie jest właściwą skalą, tylko licznikiem pozycji pozostawionych bez odpowiedzi lub oznaczonych jako niewiadome. Duża liczba pominięć zaniża wyniki we wszystkich skalach, do których należały pominięte pozycje, i może samodzielnie przesądzić o odrzuceniu protokołu. Ocenia się nie tylko łączną liczbę pominięć, ale też ich rozkład: pominięcia skupione w jednej skali dyskwalifikują tę skalę, nawet gdy protokół jako całość jest interpretowalny.
VRIN (Skala Niespójności Odpowiedzi Niezgodnych)
Wykrywa odpowiadanie przypadkowe, czyli brak uważnej lektury pozycji. Zbudowana z par stwierdzeń o zbliżonej treści: niespójność liczy się wtedy, gdy badany odpowiada przeciwnie na dwie pozycje, które powinny zostać ocenione tak samo. Wysoki wynik oznacza, że badany zaznaczał odpowiedzi losowo, nie rozumiał treści lub ma trudności z czytaniem, i wtedy żadna inna skala nie nadaje się do interpretacji. VRIN jest kluczowy przy tłumaczeniu podwyższonego wyniku F: pozwala odróżnić losowanie odpowiedzi od rzeczywistej psychopatologii.
TRIN (Skala Niespójności Odpowiedzi Zgodnych)
Wykrywa odpowiadanie stałe, czyli tendencję do potakiwania lub do zaprzeczania niezależnie od treści. Zbudowana z par stwierdzeń o przeciwstawnej treści: niespójność występuje, gdy badany na obie pozycje z pary odpowiada tak samo, co logicznie jest niemożliwe. Wynik ma kierunek (tendencja do potakiwania albo do zaprzeczania), dlatego oznacza się go literą przy wartości. Skrajna tendencja do zaprzeczania sztucznie zawyża skale obronności L, K i S, a tendencja do potakiwania sztucznie je obniża, więc TRIN interpretuje się zawsze przed nimi.
F (Skala Odpowiedzi Rzadkich)60 pozycji
Obejmuje pozycje, na które w grupie normalizacyjnej odpowiadano w określony sposób bardzo rzadko. Wysoki wynik oznacza, że badany przypisał sobie wiele cech niezwykłych i skrajnych. Możliwe przyczyny są cztery i trzeba je rozróżnić: odpowiadanie losowe (sprawdza VRIN), odpowiadanie stałe (sprawdza TRIN), rzeczywista ciężka psychopatologia oraz świadome wyolbrzymianie objawów. Bardzo niski wynik F może z kolei sygnalizować postawę obronną. F obejmuje pozycje z pierwszej części testu.
Fb (Skala Odpowiedzi Rzadkich dla dalszej części testu)40 pozycji
Odpowiednik skali F zbudowany z pozycji umieszczonych w drugiej części zeszytu testowego. Służy do wykrycia zmiany nastawienia badanego w trakcie badania: sytuacji, w której osoba początkowo odpowiada uważnie, a w drugiej połowie zniechęca się, męczy lub zaczyna odpowiadać byle jak. Diagnostyczna jest różnica między Fb a F: gdy Fb jest wyraźnie wyższe, skale zbudowane z pozycji z dalszej części testu (treściowe, dodatkowe, RC, PSY-5) tracą wiarygodność, choć skale kliniczne mogą pozostać interpretowalne.
Fp (Skala Odpowiedzi Rzadkich dotycząca objawów psychopatologicznych)
Zawiera stwierdzenia opisujące doznania rzadkie nawet wśród pacjentów psychiatrycznych. To odróżnia ją od skali F, która jest wrażliwa także na rzeczywistą ciężką psychopatologię. Dzięki temu Fp pozwala rozstrzygnąć najtrudniejsze pytanie różnicowe w MMPI-2: czy wysokie F wynika z realnego, ciężkiego zaburzenia, czy z zamierzonego przedstawiania się w gorszym świetle. Osoby faktycznie chore rzadko podwyższają Fp, symulanci podwyższają je wyraźnie.
FBS (Skala Wyolbrzymiania Symptomów)
Skonstruowana racjonalnie, a nie empirycznie. Ocenia wyolbrzymianie dolegliwości somatycznych i poznawczych, typowe dla osób dochodzących roszczeń z tytułu uszczerbku na zdrowiu. Charakterystyczny jest wzorzec polegający na prezentowaniu siebie jako osoby zdrowej psychicznie, której wszystkie trudności wynikają wyłącznie z następstw urazu fizycznego. Ma znaczenie głównie w opiniowaniu sądowym i orzecznictwie odszkodowawczym. Wyolbrzymianie objawów nie jest tożsame z symulacją i nie wyklucza istnienia rzeczywistych problemów zdrowotnych.
L (Skala Kłamstwa)15 pozycji
Mierzy naiwną, mało wyrafinowaną obronność. Zawiera opisy drobnych wad i uchybień, do których większość ludzi bez oporu się przyznaje. Osoba nastawiona obronnie systematycznie im zaprzecza, chcąc wypaść bezbłędnie. Wysoki wynik oznacza próbę budowania nierealistycznie korzystnego obrazu siebie i zwykle idzie w parze z niskim wykształceniem lub nieporadną strategią autoprezentacji, bo strategia jest łatwa do wykrycia. L bywa podwyższone w badaniach wykonywanych pod presją, na przykład w opiniowaniu o prawie do opieki nad dzieckiem.
K (Skala Korekcyjna)30 pozycji
Mierzy obronność subtelniejszą i lepiej zamaskowaną niż L, powiązaną z dojrzałymi mechanizmami obronnymi i dobrym przystosowaniem społecznym. Pełni dwie funkcje. Po pierwsze jest wskaźnikiem kontrolnym: wysokie K oznacza, że rzeczywiste nasilenie trudności jest prawdopodobnie większe, niż pokazuje profil. Po drugie stanowi podstawę korekty K, czyli statystycznej poprawki dodawanej do wyników surowych pięciu skal klinicznych. Bardzo niskie K bywa sygnałem odwrotnym: nadmiernego eksponowania problemów albo autentycznego poczucia bezradności.
S (Skala Pozytywnej Autoprezentacji)
Silnie skorelowana z K, ale zbudowana z pozycji rozmieszczonych w całym teście, podczas gdy pozycje skali K skupione są w pierwszej części. Mierzy skłonność do przypisywania sobie skrajnie pozytywnych cech. Ma pięć podskal treściowych obejmujących wiarę w ludzką dobroć, pogodę ducha, zadowolenie z życia, cierpliwość oraz zaprzeczanie skazom moralnym; podskale interpretuje się tylko wtedy, gdy wynik skali pełnej jest podwyższony. Szczególnie użyteczna w badaniach selekcyjnych, gdzie autoprezentacja jest regułą.
Wskaźnik F-K (wskaźnik Gougha)
Nie jest osobną skalą, tylko różnicą wyników surowych dwóch skal kontrolnych. Interpretuje się go jako miarę kierunku zniekształcenia: wyraźnie dodatnia wartość sugeruje wyolbrzymianie problemów, wyraźnie ujemna sugeruje ich ukrywanie. Wskaźnik nie jest rozstrzygający samodzielnie, bo podwyższa go także odpowiadanie przypadkowe, dlatego zawsze czyta się go łącznie z VRIN i TRIN.
Skala 1 Hs (Hipochondria)32 pozycji
Zaabsorbowanie stanem zdrowia i funkcjonowaniem własnego ciała. Wynik podwyższony wskazuje na liczne, mało konkretne i rozproszone skargi somatyczne, bez odpowiadających im ustaleń medycznych, oraz na brak wglądu w psychologiczne źródła objawów. Towarzyszy temu zwykle koncentracja na sobie, pesymizm i narzekanie, a w relacji terapeutycznej opór wobec ujmowania dolegliwości w kategoriach psychologicznych. Skala nie ma podskal treściowych. Podlega korekcie K.
Skala 2 D (Depresja)57 pozycji
Najbardziej czuły wskaźnik aktualnego dyskomfortu i niezadowolenia z własnej sytuacji życiowej, silnie reagujący na bieżący stan, a nie tylko na trwałe cechy. Wynik podwyższony obejmuje nastrój obniżony, brak energii, pesymizm i poczucie beznadziejności, a często także skargi somatyczne, napięcie, trudności z koncentracją i pamięcią oraz anhedonię. Możliwe są myśli samobójcze, co wymaga osobnej weryfikacji w kontakcie klinicznym. Ma pięć podskal treściowych opisujących subiektywne poczucie depresji, spowolnienie psychoruchowe, dolegliwości fizyczne, otępienie psychiczne oraz pogrążanie się w ponurych myślach. Umiarkowanie podwyższony wynik bywa prognostycznie korzystny, bo oznacza cierpienie motywujące do leczenia.
Skala 3 Hy (Histeria)60 pozycji
Wynik podwyższony wskazuje na skłonność do reagowania objawami somatycznymi na stres psychologiczny przy jednoczesnym zaprzeczaniu trudnościom emocjonalnym. Charakterystyczne jest współwystępowanie licznych skarg fizycznych z deklaracją, że poza chorobą wszystko jest w porządku, oraz silna potrzeba akceptacji, powierzchowność relacji i niski wgląd. Ma pięć podskal treściowych. Skalę czyta się przede wszystkim w układzie z Hs i D, w ramach triady neurotycznej.
Skala 4 Pd (Odchylenia Psychopatyczne)50 pozycji
Mierzy luźny i negatywny stosunek do norm społecznych i prawnych oraz konfliktowość w relacjach. Wynik podwyższony wiąże się z impulsywnością, niską empatią, egocentryzmem, buntowniczością, trudnościami w rodzinie i w szkole oraz z niestabilnością zawodową. Umiarkowane podwyższenie u osób dobrze funkcjonujących bywa wyrazem asertywności i niezależności, a nie patologii, dlatego interpretacja wymaga uwzględnienia kontekstu. Ma pięć podskal treściowych obejmujących konflikty w rodzinie, stosunek do autorytetów, odporność na wpływ społeczny, alienację społeczną i autoalienację. Podlega korekcie K.
Skala 5 Mf (Męskość - Kobiecość)56 pozycji
Historycznie nie jest skalą kliniczną i jej samodzielna interpretacja jest na ogół niezalecana. Powstała w celu identyfikacji mężczyzn homoseksualnych, czego nie udało się osiągnąć, i została uzupełniona pozycjami z inwentarza zainteresowań. Współcześnie odczytuje się ją jako miarę identyfikacji ze stereotypowymi rolami płciowymi i wzorca zainteresowań, silnie powiązaną z wykształceniem. Kierunek interpretacji jest odmienny dla kobiet i mężczyzn. Skala nie ma podskal i cechuje się najniższą zgodnością wewnętrzną spośród skal klinicznych.
Skala 6 Pa (Paranoja)40 pozycji
Wynik podwyższony wskazuje na podejrzliwość, nadwrażliwość na odrzucenie i krytykę, skłonność do odnoszenia zdarzeń do siebie oraz do przypisywania innym wrogich intencji. Towarzyszą temu moralizatorstwo, poczucie krzywdy i labilność emocjonalna, a w skrajnych przypadkach myślenie urojeniowe. Ma trzy podskale treściowe: myśli prześladowcze, przewrażliwienie i naiwność. Charakterystyczne jest, że osoby z nasilonymi objawami paranoidalnymi bywają na tyle ostrożne, że nie podwyższają tej skali, więc wynik niski jej nie wyklucza.
Skala 7 Pt (Psychastenia)48 pozycji
Odpowiada w przybliżeniu współczesnym zaburzeniom lękowym i obsesyjno-kompulsyjnym. Wynik podwyższony obejmuje wysoki poziom lęku i napięcia, natrętne myśli i czynności, niezdecydowanie, perfekcjonizm, sztywność, nadmierny samokrytycyzm i skłonność do zamartwiania się. Skala mierzy raczej trwałą dyspozycję do lęku niż stan chwilowy, co odróżnia ją od bardziej reaktywnej skali D. Nie ma podskal treściowych. Podlega korekcie K.
Skala 8 Sc (Schizofrenia)78 pozycji
Najdłuższa i najbardziej niejednorodna skala kliniczna, przez co też najtrudniejsza w interpretacji. Wynik podwyższony może odzwierciedlać zaburzenia myślenia i percepcji, ale równie dobrze silną alienację społeczną, poczucie wyobcowania i inności, dezorganizację, trudności z koncentracją albo ostry kryzys egzystencjalny bez psychozy. Bardzo wysokie wyniki uzyskują także osoby wyolbrzymiające objawy. Ma sześć podskal treściowych obejmujących alienację społeczną i emocjonalną, brak panowania ego w sferze poznawczej, wolicjonalnej i kontroli oraz dziwaczne doznania sensoryczne. Podlega korekcie K.
Skala 9 Ma (Hipomania)46 pozycji
Mierzy poziom aktywacji i energii psychicznej. Wynik podwyższony wskazuje na wzmożoną, często bezcelową aktywność, pobudzenie psychoruchowe, poczucie wyższości, nierealistyczną samoocenę, impulsywność, niską tolerancję frustracji i skłonność do manipulowania otoczeniem. Skala pełni ważną funkcję modulującą: wysokie Ma współwystępujące z wysoką D istotnie podnosi ryzyko realizacji zamiarów samobójczych, ponieważ do obniżonego nastroju dołącza energia do działania. Wynik bardzo niski sugeruje apatię i spadek napędu. Ma cztery podskale treściowe. Podlega korekcie K.
Skala 0 Si (Introwersja Społeczna)69 pozycji
Jedyna skala klasycznego profilu opisująca wymiar normalnej osobowości, a nie zespół objawów. Wynik podwyższony oznacza dyskomfort w sytuacjach społecznych, wycofanie, nieśmiałość, niską pewność siebie i wysoki samokrytycyzm, przy zwykle wysokiej ugodowości i rzetelności. Wynik niski oznacza towarzyskość i łatwość nawiązywania kontaktów, ale w skrajnej postaci także powierzchowność relacji. Skala silnie wpływa na prognozę terapeutyczną i na dobór formy pomocy, na przykład terapii grupowej. Ma trzy podskale treściowe: nieśmiałość, społeczne unikanie i alienację.
Skale zrestrukturyzowane RC
Odpowiedź na główną słabość skal klinicznych, czyli ich wzajemne skorelowanie wynikające z tego, że wiele pozycji mierzy wspólny czynnik ogólnego dyskomfortu. Skale RC powstały przez wyodrębnienie tego czynnika jako osobnej skali RCd (Zniechęcenie) i oczyszczenie pozostałych skal z jego wpływu, dzięki czemu mierzą one węższe i lepiej zdefiniowane konstrukty. Zasada wspólnej interpretacji jest następująca: zgodne podwyższenie skali klinicznej i odpowiadającej jej skali RC pozwala pewnie wnioskować o konstrukcie podstawowym, natomiast wysoka skala kliniczna przy niskiej RC sugeruje, że wynik napędza ogólne zniechęcenie, a nie cecha specyficzna. Skale RC4 i RC9 nie wchodzą do kodu profilu.
Skale treściowe
W przeciwieństwie do skal klinicznych zbudowane racjonalnie: pozycje dobrano tak, aby jawnie i jednorodnie dotyczyły jednego obszaru treściowego (na przykład lęku, gniewu, problemów rodzinnych czy nastawienia do pracy). Dzięki temu są przejrzyste i łatwe do przełożenia na język opisu klinicznego, ale też znacznie bardziej podatne na świadome zniekształcanie odpowiedzi, bo badany bez trudu rozpoznaje, co mierzą. Traktuje się je jako uszczegółowienie i doprecyzowanie hipotez wygenerowanych na podstawie skal klinicznych, nigdy jako ich zamiennik. Wiele z nich ma składowe podskale treściowe.
Skale dodatkowe (uzupełniające)
Zbiór skal opracowanych w różnym czasie i różnymi metodami, dobieranych zależnie od pytania diagnostycznego, a nie liczonych rutynowo w komplecie. Obejmują między innymi wskaźniki ryzyka nadużywania substancji, miary lęku i represji, wskaźniki siły ego, przystosowania małżeńskiego oraz skale przydatne w kontekście służb mundurowych. Interpretuje się je wybiórczo, jako uzupełnienie profilu podstawowego.
Skale PSY-5
Pięć skal ujmujących osobowość i jej zaburzenia w kategoriach wymiarowych, a nie nozologicznych: agresywność, psychotyczność, brak ograniczeń, negatywna emocjonalność oraz introwersja i niska emocjonalność pozytywna. Stanowią pomost między MMPI-2 a współczesnymi wymiarowymi modelami zaburzeń osobowości, w tym modelem alternatywnym DSM-5. Są szczególnie użyteczne wtedy, gdy pytanie diagnostyczne dotyczy struktury osobowości, a nie aktualnego zespołu objawów.

Mocne strony i ograniczenia

Mocne strony

•Najlepiej przebadane narzędzie osobowościowe na świecie, z ogromną bazą korelatów empirycznych gromadzonych od lat czterdziestych XX wieku
•Rozbudowany system skal kontrolnych pozwalający ocenić wiarygodność protokołu i wykryć symulację, dysymulację, odpowiadanie losowe oraz zmianę nastawienia w trakcie badania
•Bardzo szeroki zakres pomiaru: 121 skal obejmujących objawy, cechy osobowości, postawy i zasoby w jednym badaniu
•Konstrukcja empiryczna, dzięki której interpretacja opiera się na udokumentowanych korelatach, a nie na założeniach teoretycznych
•Jednolite wyniki T zapewniające porównywalność wysokości wyników między skalami, co umożliwia analizę kształtu profilu i kodów
•Polska adaptacja z 2012 roku jest pierwszym w kraju wydaniem w pełni autoryzowanym i znormalizowanym, z odrębnymi normami dla kobiet i mężczyzn
•Skale RC ograniczają problem wzajemnej korelacji skal klinicznych i pozwalają oddzielić ogólne zniechęcenie od cech specyficznych
•Interpretacja oparta na konfiguracji całego profilu, a nie na pojedynczych skalach, co ogranicza ryzyko nadinterpretacji jednego podwyższonego wyniku

Ograniczenia

•Nazwy skal klinicznych są historyczne i wywodzą się z nozologii Kraepelina, przez co nie odpowiadają kategoriom ICD ani DSM; podwyższenie skali nigdy nie jest równoznaczne z rozpoznaniem
•Bardzo długi: 567 pozycji to realne obciążenie, które u osób w ostrym stanie klinicznym, zmęczonych lub wolno czytających prowadzi do spadku uważności w drugiej części testu
•Skale kliniczne są wzajemnie skorelowane i niejednorodne, bo ta sama pozycja wchodzi do kilku skal; szczególnie trudne w interpretacji są skale 8 (Sc) i 5 (Mf)
•Część skal ma niską zgodność wewnętrzną, co dotyczy zwłaszcza skali Mf oraz skal kontrolnych opartych na parach pozycji (VRIN, TRIN)
•Skala 5 (Mf) powstała w celu, którego nie osiągnięto, i jej samodzielna interpretacja jest na ogół niezalecana
•Wysoki koszt kompletu i kategoria C ograniczająca stosowanie do magistrów psychologii; obliczanie ręczne jest pracochłonne i wymaga kompletu kluczy
•Interpretacja wymaga odrębnego przeszkolenia i doświadczenia klinicznego: sam podręcznik bez praktyki nie wystarcza do bezpiecznego wnioskowania z konfiguracji profilu, a wysokie wyniki nigdy nie stanowią samodzielnej podstawy rozpoznania
•Normy oryginalne pochodzą z lat osiemdziesiątych XX wieku, co było jednym z powodów opracowania MMPI-3